ephemeral-ego

boat

2008-08-18T02:20:00.003+02:00

Auch dieses blog werde ich verlassen. Ich werde zu wordpress Plattform rüber springen weil es technische vorteile hat und vom Prinzip her offener ist.
Die Fortsetzung dieses blogs heißt boat und ist in der folgender Adresse zu finden: http://semeio.wordpress.com

Der Inhalt von ephemeral-ego und vom früheren voice-icons ist im boat fast verlustfrei übernommen worden.

Κι αυτό το blog θα εγκαταλειφθεί για να συνεχιστεί με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο σε άλλο δικτυακό τόπο και με άλλο όνομα. Ο λόγοι είναι τα τεχνικά και πολιτικά πλεονεκτήματα που προσφέρει ένα open source σύστημα για bloging σαν αυτό της wordpress. Στη διάρκεια κατά την οποία έκανα χρήση του παρόντος Blogger το είδα να περνάει στα χέρια της όλο και πιο ισχυρής Google η οποία ταυτόχρονα έχει πια στη κατοχή της και διαχειρίζεται ένα πλήθος από πολύ χρήσιμες και λιγότερο χρήσιμες δικτυακές υπηρεσίες. Αυτό ίσως να γίνεται λιγότερο συγκεντρωτικά απ’ ότι συνηθίζεται σε μεγάλες εταιρείες αλλά δεν παύει να γίνεται με πρόθεση την συγκέντρωση πληροφορίας και έχει στο μάτι την εν δυνάμει εξουσία που αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη έχει επανειλημμένα αποδειχθεί ότι τα ανοιχτά projects τα οποία είναι δυνατά και μπορούν να λειτουργήσουν σ’ αυτού του είδους τους «χώρους» έχουν από τη ρίζα τους καλύτερες προϋποθέσεις για ποιότητα γιατί σ΄αυτά επενδύεται ελεύθερη δουλειά από πολύ περισσότερους εμπλεκόμενους οι οποίοι λειτουργούν κάτω από γενικές αρχές κι όχι στη βάση κατευθυνόμενων επιχειρηματικών προθέσεων. Δεν θέλω να φοβίσω κανέναν. Το Blogger είναι κι αυτό σε μεγάλο βαθμό έργο τέτοιων διεργασιών και είναι μια πολύ καλή πλατφόρμα για την δημοσιοποίηση και επικοινωνία. Προς το παρόν το αποχαιρετώ με ένα φιλικό ευχαριστώ σ’ αυτούς που το έστησαν.

Το διάδοχό blog λέγεται boat και θα το βρείτε εδώ: http://semeio.wordpress.com
Το περιεχόμενο του παρόντος ephemeral-ego καθώς και το προγενέστερο voice-icons έχει ενσωματωθεί και μπορεί να το βρεί κανείς ολόκληρο στο καινούριο boat.

Most famous movie actor in the world today

2008-07-16T22:30:00.012+02:00

The most famous movie actor in the world today (is not George Clooney or Brad Pitt) but this man from India: Shahrukh Khan.

Enjoy the video clip. (Dart-e-Disco means something like Pain of Disco)!

And here the Dart-e-Disco Making Of:
sexy Shahrukh Khan in the Dart-e-Disco making of

27

2008-07-12T23:24:00.005+02:00

Μέσα στο αστικό λεωφορείο της γραμμής 27 στη Σταυρούπολη συνάντησα την Scarlett Johansson

Scarlett on the Busline 27 in Stavroupoli-Thessaloniki
Monday June 23, 2008

Soccer glory

2008-06-17T00:28:00.005+02:00

Αναφέρομαι στο μεγαλείο της τουρκικής ομάδας που παίζει ποδόσφαιρο σαν να ήταν μπάσκετ και δεν μπορώ να ξεχάσω το μεγαλείο του γερμανού σκόρερ Lukas Podolski ο οποίος είπε: «Το ποδόσφαιρο είναι σαν το σκάκι - μόνο δίχως ζάρια» (!)

Lukas Podolski: "Fußball ist wie Schach - nur ohne Würfel."
... more about Lukas Podolski

Sailors look, Thursday May 22, 2008
«Υπάρχει κάνα πρόβλημα;»

Homeland and homelessness

2008-06-10T22:46:00.009+02:00

"Man hält die Heimat für den relativ permanenten, die Wohnung für den auswechselbaren, übersiedelbaren Standort. Das Gegenteil ist richtig: Man kann die Heimat auswechseln oder keine haben, aber man muß immer, gleichgültig wo, wohnen. Der Mensch kann überall wohnen: unter den Pariser Brücken, in Zigeunerkarawanen, in den Hütten der Paulistaner Favelas und sogar in Auschwitz. Er ist wie die Ratte - kosmopolitisch... Wer aus der Heimat vertrieben wird (oder den Mut aufbringt, von dort zu fliehen), der leidet. Die geheimnisvollen Fäden, die ihn an Dinge und Menschen binden, werden zerschnitten. Aber mit der Zeit erkennt er, daß ihn diese Fäden nicht nur verbunden, sondern angebunden haben, daß er nun frei ist, neue zwischenmenschliche Fäden zu spinnen und für diese Verbindungen die Verantwortung zu übernehmen."

Vilém Flusser (* 12. Mai 1920 in Prag, † 27. November 1991)

Heimat und Heimatlosigkeit (Weiler/Allgäu, August 1985) 44:40. Ungekürzte Originaltonaufnahme von Vilém Flusser
Audio-CD, ISBN 3-932513-12-6
(vergriffen)

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Το ίδιο κείμενο μεταφρασμένο στα ελληνικά:

«Θεωρεί κανείς την πατρίδα για τον σχετικά διαρκή, ενώ το σπίτι για τον ανταλλάξιμο τόπο που μπορεί να εγκαταλειφθεί με μια μετακόμιση. Το αντίστροφο είναι το σωστό: Μπορεί κανείς να αλλάξει πατρίδα ή να μην έχει καμία, αλλά είναι πάντα αναγκασμένος, αδιάφορο που, να κατοικεί. Ο άνθρωπος μπορεί να κατοικεί παντού: κάτω από τα γεφύρια του Παρισιού, στα καραβάνια των γύφτων, στις καλύβες των Favelas του Sao Paolo, ακόμη και στο Auschwitz. Είναι σαν τον αρουραίο κοσμοπολίτης... Όποιος διώχθηκε από την πατρίδα του (ή είχε το θάρρος να φύγει από ‘κει) υποφέρει. Τα μυστηριώδη νήματα, που τον συνδέουν με πράγματα κι ανθρώπους, σπάνε. Αλλά με τον χρόνο διαπιστώνει ότι αυτά τα νήματα δεν τον συνέδεαν μόνο αλλά τον κρατούσαν και δεμένο, ότι τώρα πια είναι ελεύθερος, να πλέξει νέα νήματα ανάμεσα στους ανθρώπους και να αναλάβει γι’ αυτούς τους δεσμούς την ευθύνη».

Vilém Flusser (* 12. Μαίου 1920 στη Πράγα, † 27. Νοεμβρίου 1991)

Πατρίδα και απατρία (Weiler/Allgäu, Αύγουστος 1985) 44min 40sec.
Ακέραια, γνήσια ηχογράφηση χωρίς περικοπές
Audio-CD, ISBN 3-932513-12-6
(Το CD είναι εξαντλημένο στην αγορά)

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Häuser bauen (1989)
(Für die Basler Zeitung)

Architekten haben nicht mehr geographisch sondern topologisch zu denken. Das Haus nicht mehr als künstliche Hülhe, sondern als Krümmung des Feldes der zwischenmenschlichen Relationen. So ein Umdenken ist nicht einfach. Schon das geographische Umdenken aus ebener Fläche in Kugeloberfläche war eine Leistung. Aber das topologische Denken wird dank synthetischen Bildern von Gleichungen erleichtert. Dort sieht man etwa die Erde nicht mehr als geographischen Ort im Sonnensystem, sondern als Krümmung im Gravitationsfeld der Sonne. So hat das neue Haus auszusehen: wie eine Krümmung im zwischenmenschlichen Feld wohin Beziehungen „angezogen“ werden. So ein attraktives Haus hätte diese Beziehungen einzusammeln, sie zu Informationen zu prozessieren, diese zu lagern und weiterzugeben. Ein schöpferisches Haus als Knoten des zwischenmenschlichen Netzes.
Ein solcher Hausbau aus Verkabelungen ist voller Gefahren. Die Kabel können nämlich statt zu Netzen zu Bündeln geschaltet werden, „faschistisch“ statt „dialogisch“. Wie Fernsehn, nicht wie Telefone. In so einem entsetzlichen Fall wären die Häuser Stützen für einen unvorstellbaren Totalitarismus. Die Architekten haben für eine Vernetzung von reversiblen Kabeln zu sorgen. Das ist eine technische Aufgabe, und die Architekten sind ihr gewachsen.
Allerdings wäre so ein Häuserbau eine technische Revolution die weit über die Kompetenz der Architekten reichen würde. (Das ist übrigens der Fall bei allen technischen Revolutionen.) Eine derart dach- und mauerlose Architektur die weltweit offen stünde (also nur aus reversiblen Fenstern und Türen bestünde), würde das Dasein verändern. Die Leute könnten sich nirgends mehr ducken, sie hätten weder Boden noch Rückhalt. Es bliebe ihnen nichts übrig als einander die Hände zu reichen. Sie wären keine Subjekte mehr, es gäbe über ihnen keinen Herrn mehr vor dem sich zu verstecken aber auch in dem sich zu bergen. (Schiller irrt wenn er meint dass über Millionen von Brüdern ein guter Vater „wohnen“ müsse.)

Dafür aber würden diese einander offenen Häuser einen bisher unvorstellbaren Reichtum an Projekten erzeugen: es wären netzartig geschaltete Projektoren für allen Menschen gemeinsame alternative Welten. So ein Häuserbau wäre ein gefährliches Abenteuer. Weniger gefährlich jedoch als das Verharren in den gegenwärtigen Häuserruinen. Das Erdbeben dessen Zeugen wir sind zwingt uns das Abenteuer zu wagen. Sollten wir das Abenteuer nicht wagen, dann sind wir für alle ersichtliche Zukunft verurteilt zwischen vier durchlöcherten Wänden unter einem durchlöcherten Dach vor Fernsehschirmen zu hocken, oder im Auto erfahrungslos durch die Gegend zu irren.

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Οίκους χτίζειν (1989)
Για την εφημερίδα του Basel (Ελβετία, Basler Zeitung)

Οι αρχιτέκτονες δεν χρειάζεται πλέον να σκέφτονται γεωγραφικά αλλά τοπολογικά. Το σπίτι όχι πλέον σαν το τεχνητό κέλυφος, αλλά σαν καμπύλωση του πεδίου των διανθρώπινων σχέσεων. Μια τέτοια αντίσκεψη δεν είναι εύκολο πράμα. Ήδη η γεωγραφική αλλαγή τρόπου σκέψης, από την επίπεδη έκταση προς την επιφάνεια μιας σφαίρας ήταν ένα επίτευγμα. Αλλά η τοπολογική σκέψη διευκολύνεται από συνθετικές εικόνες εξισώσεων. Σ’ αυτές βλέπουμε την Γη όχι πια σαν γεωγραφικό τόπο στο ηλιακό σύστημα, αλλά σαν καμπύλωση στο πεδίο βαρύτητας του Ήλιου.
Έτσι πρέπει να είναι και το νέο σπίτι: σαν μια κύρτωση στο διανθρώπινο πεδίο στο οποίο «έλκονται» σχέσεις. Μια τέτοια περιζήτητη κατοικία θα έπρεπε να συλλέγει αυτές τις σχέσεις, να διαδικάζει από αυτές πληροφορίες, αυτές να τις αποθηκεύει και να τις δίνει παρακάτω. Ένα δημιουργικό σπίτι ως κόμβος του διανθρώπινου δικτύου. Μια οικοδόμηση από καλωδιώσεις είναι γεμάτη κινδύνους. Διότι τα καλώδια μπορούν αντί να συνδεθούν σε δίκτυα να συνδεθούν σε τσαμπιά (σε δέσμες), «φασιστικά» αντί «διαλογικά». Όπως η τηλεόραση κι όχι όπως το τηλέφωνο. Σε μια τέτοια φρικιαστική περίπτωση θα ήταν τα σπίτια στηρίγματα ενός αδιανόητου ολοκληρωτισμού. Οι αρχιτέκτονες έχουν καθήκον να μεριμνήσουν για μια δικτύωση αντιστρεπτών καλωδίων. Αυτό είναι ένα τεχνικό πρόβλημα και οι αρχιτέκτονες είναι ώριμοι γι’ αυτό. Από την άλλη μια τέτοια οικοδόμηση θα ήταν τεχνολογική επανάσταση που θα έφτανε πολύ πιο πέρα από τις ικανότητες των αρχιτεκτόνων. (Παρεμπιπτόντως, αυτό ανακύπτει πάντα με όλες τις τεχνολογικές επαναστάσεις). Μια τέτοιου είδους αρχιτεκτονική χωρίς σκεπή και τοίχους η οποία θα στεκόταν ανοιχτή στη παγκοσμιότητα (δηλαδή θα αποτελούνταν μόνο από αντιστρεπτά παράθυρα και πόρτες) θα άλλαζε τον τρόπο ύπαρξής μας. Οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να ζαρώνουν σε καμιά γωνιά, δεν θα είχαν ούτε πάτωμα ούτε υποστήριξη. Δεν θα τους έμενε άλλο παρά να απλώσουν τα χέρια. Δεν θα ήταν πια υπήκοοι, από πάνω τους δεν θα υπήρχε κάποιος κυρίαρχος από τον οποίο θα έπρεπε να κρυφτούν ούτε θα μπορούσαν να βρουν καταφύγιο σ’ αυτόν. (Ο ποιητής Schiller γελιέται όταν νομίζει ότι πάνω από εκατομμύρια αδελφών θα πρέπει να «μένει» ένας καλός πατέρας). Αντ’ αυτού όμως, αυτά τα εκατέρωθεν ανοιχτά σπίτια θα δημιουργούσαν έναν μέχρι τώρα ασύλληπτο πλούτο σε έργα: θα ήταν σαν σε δίκτυο συνδεμένοι προβολείς, για όλους τους ανθρώπους κοινοί εναλλακτικοί κόσμοι.
Μια τέτοια οικοδόμηση θα ήταν επικίνδυνη περιπέτεια. Λιγότερο επικίνδυνη όμως από την προσκόλληση στα τωρινά οικιστικά ερείπια. Ο σεισμός του οποίου είμαστε μάρτυρες μας αναγκάζει να αποτολμήσουμε την περιπέτεια. Αν δεν τολμήσουμε, τότε είμαστε καταδικασμένοι στο φανερό μέλλον που έχουμε μπροστά μας, να καθόμαστε ανάμεσα σε τέσσερις τρύπιους τοίχους, κάτω από μια τρύπια σκεπή, μπροστά από οθόνες τηλεοράσεων, ή να καθόμαστε μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο και χωρίς εμπειρία να περιπλανόμαστε.

Flusserstudies.net
Vilém Flusser Archiv
(in German and English; site of the Flusser Archive at the Academy of Media Arts in Cologne with many links to current work on Flusser)
wikipedia english: Vilém Flusser

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Θα έπρεπε να έχουμε μάθει από καιρό οι αρχιτέκτονες ότι (παρόλο που η αρχιτεκτονική ίσως να είναι η αρχαιότερη των εικαστικών τεχνών), τα βήματα ή ακόμη και τα άλματα (αν υπάρχουν τέτοια) που κάνει προς νέες αναζητήσεις, πάντα έπονται. Έπονται άλλων γεγονότων, άλλων αναζητήσεων, ανακαλύψεων και στροφών που έγιναν πρώτα σε εντελώς διαφορετικές περιοχές της ανθρώπινης πολιτιστικής δραστηριότητας. Ίσως να οφείλεται αυτό στο βάρος και την δυσκινησία της που την κρατούν δεμένη σε ισχυρούς αναθέτες, βασιλιάδες, κυβερνήτες ολόκληρους λαούς τις περιουσίες και τα πολύτιμα οικόπεδά τους. Γι αυτό μάλλον δεν είναι τυχαίο που μερικές φορές οι πρωταγωνιστές για τέτοια μεγάλα βήματα που άλλαξαν τις αντιλήψεις για την αρχιτεκτονική, προέρχονταν έξω από την τυπική επαγγελματική κάστα των αρχιτεκτόνων. Αλλά ακόμη και οι πρωτοπόροι επαγγελματίες είχαν ανάμεσα στις προϋποθέσεις του δυναμικού τους μια πλατειά παιδεία και ένα ιδιαίτερα ευρύ βλέμμα που τους βοηθούσε να εντοπίζουν με συμπτωματική ακρίβεια τα σημάδια του καιρού τους και να τα μεταφράζουν σε συλλήψεις και τρόπους οικοδόμησης. Οι περιοχές απ’ όπου προέρχονται τα εναύσματα για καινούριες συλλήψεις δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό. Σύνηθες, αυτονόητο και προφανές είναι να τίθενται στην υπηρεσία της αρχιτεκτονικής προόδου τα τεχνολογικά επιτεύγματα. Αλλά αυτό από μόνο του ποτέ δεν ήταν αρκετό για να παράγει νέα αρχιτεκτονική. Ποιο ισχυρά αποδεικνύονται από την ιστορία της αρχιτεκτονικής, τα ιδεολογήματα και οι κοσμοεικόνες των πολιτισμών οι οποίες βρίσκονται πίσω από την παραγόμενη τεχνολογία και πίσω από τη συνολική αισθητική των πολιτισμών.

Θα αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα: ένας από τους πιο πετυχημένους και περιζήτητους πια αρχιτέκτονες των χρόνων μας, ο Rem Koolhaas ξεκίνησε σαν δημοσιογράφος και σεναριογράφος πριν αποφασίσει να σπουδάσει αρχιτεκτονική και ν’ ασχοληθεί με μεγάλου μεγέθους παρατηρήσεις, προτάσεις και απαντήσεις στην αρχιτεκτονική. Στην εποχή των μέσων αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο εργαλείο στο δυναμικό αυτού του αρχιτέκτονα. Δεν εννοώ μ’ αυτό το παράδειγμα τα οφέλη που πιθανόν να έχει από την εμπειρία στην επικοινωνία (αυτά είναι αναμφισβήτητα). Κυρίως αναφέρομαι στον τρόπο σκέψης για την σύλληψη και παραγωγή αρχιτεκτονικής στο εργαστήριό του.

"The fifties"

2008-06-10T00:34:00.007+02:00

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

The architect would say fascinated: “the fifties!”
I am not sure if this or other typical “fifties fascinations” are really plant or built in the fifties. Maybe many of them came from the fifties and the sixties. You can find examples less or more often, in many countries. It is something that makes you imagine that, these kind of buildings are a product of a short time of beauty after the Second World War and before the mass-market-media era. Maybe we see in a subconsciously manner some appearance of the beauty from the visionary way of thinking on the twenties, which unfortunately capped from two big wars and the fascism. This optimistic view passed thru to the new generations in the sixties and the early seventies. But, it’s capped again. Some buildings remain and the Swiss bank can buy their beauty.

Location on Google Maps >>

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Latin

2008-06-02T23:19:00.009+02:00

Πριν από μερικά χρόνια σ’ ένα περίπατο στην Ακρόπολη με τον φίλο και κληρούχα Λουκά Η. του έλεγα ότι διαπίστωνα μια βασική δυσκολία να τα βγάζω πέρα με μια συγκεκριμένη κατηγορία λέξεων που συναντάω στις σπουδές και στην καθημερινότητα στη Γερμανία. Κατάφερα να καταλάβω ότι επρόκειτο για λέξεις που προέρχονταν από τα λατινικά. Ήταν πάντα κομβικές λέξεις μέσα στις φράσεις για την κατανόηση του νοήματος και συνήθως δεν τις άκουγα μόνο μια φορά αλλά επανερχόταν συχνά πυκνά και όσο περνούσε ο καιρός και βάθαινα την ανάμιξή μου στα πράγματα γινόταν περισσότερες. Το καταπληκτικό ήταν ότι ακόμη κι όταν κατάφερνα να τις καταλάβω, τις περισσότερες φορές την επόμενη φορά που τις ξανασυναντούσα ήμουν πάλι στο ψάξιμο. Ήταν βέβαια πάντα έννοιες λίγο πιο πολύπλοκες και αφαιρετικές και θέλανε λίγα νοηματικά αναποδογυρίσματα στο κεφάλι για να τις πιάσεις. Η σωτηρία μου ήταν όταν υπήρχε αντίστοιχη γνήσια γερμανική λέξη. Με τις γνήσιες γερμανικές λέξεις δεν είχα τέτοιο πρόβλημα γιατί ήμουν ήδη μέσα στο παιχνίδι αυτής της γλώσσας και είχα πιάσει τη δομή της (η οποία παρεμπιπτόντως είναι καταπληκτικά παρόμοια με τα ελληνικά). Δεν μιλάω για τις κοινές λέξεις ελληνικής προέλευσης, αλλά για τον τρόπο που λειτουργούν και χτίζονται τα ίδια τα γερμανικά σαν γλώσσα. Εντυπωσιακό ήταν επίσης όταν έβλεπα άλλους ξένους οι οποίοι μιλούσαν κάκιστα γερμανικά αλλά με τις λατινικές λέξεις που εγώ δεν καταλάβαινα, αυτοί δεν είχαν κανένα πρόβλημα και με προσπερνούσαν στη στροφή. (Ακόμη και οι ρώσοι που μπορεί να ζουν 10 χρόνια σε μια άλλη χώρα και να εξακολουθούν να χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά τη μητρική τους γλώσσα συνδυασμό με κάτι κάκιστα γερμανικά ή εγγλέζικα για να καλύπτουν τις καθημερινές ανάγκες).

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Τι δεν τράβηξα για να μάθω λέξεις σαν κι αυτές:

Konsequenz (consequence)
Koordination (coordination)
Kontrovers (controversial)
Kontingenz (contingency)
Kontemplation (contemplation)
Immanenz (immanence)
Transzendenz (transcendence)
Imperativ (imperative)
Implikation (implication)
Proportion (proportion) (στα γερμανικά επίσης: Analogie ο νοών νοήτο...)
Rezessiv (recessive)
Rigoros (rigorous)

Σε παρένθεση είναι οι ίδιες λέξεις όπως συναντώνται στην αγγλική γλώσσα. Όπως βλέπετε ακόμη και στη φόρμα τα γερμανικά κρατιούνται πιο κοντά στα ελληνικά βάζοντας «Κ» εκεί που οι Λατίνοι έβαζαν «C». To «Κ» για τα λατινικά ήταν μάλλον άχρηστο γράμμα και το περιέλαβαν για χάρη των εισαγωγών ελληνικών λέξεων.

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Μου είπε τότε ο φίλος μου ο Λουκάς, ότι ενώ όλες οι άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες με την μία ή την άλλη παράκαμψη έχουν περιλάβει χιλιάδες λατινικούς όρους στο σώμα τους τα ελληνικά, απ’ όσες λατινικές λέξεις κατάφεραν να ‘ρθούν στην γλώσσα στην ύστερη αρχαιότητα, οι περισσότερές εξοβελίστηκαν εκπληκτικά γρήγορα αμέσως μετά. Έτσι φτάνουμε να έχουμε ελάχιστες Κάτι θυμάμαι να λέει για δυο ή τρεις χιλιάδες που εισήχθηκαν στα χρόνια του Ευαγγελίου και από αυτές έμειναν καμιά εκατοστή μόνο. (Θα σας γελάσω με τα νούμερα). Ούτε ο Λουκάς είναι ειδικός στο θέμα, θεωρητική φυσική σπούδασε ο άνθρωπος αλλά μετά έκανε κάνα δυο χρόνια σπουδές θεολογίας στο Μόναχο ... μέχρι να τα παρατήσει. Ναι σαφώς υπάρχουν κι αργότερα λατινικές ελληνοποιημένες λέξεις, μια κατηγορία είναι οι λέξεις από την ρωμαϊκή διοίκηση στα βυζαντινά, ή διάφορα επαγγέλματα, αλλά τέτοιες «βαριές», αφηρημένες έννοιες δεν έχουμε. Ίσως να συναντήσουμε κάποιες από αυτές τώρα, γιατί τις ξετρύπωσαν από τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες τίποτα αριστεροί διανοούμενοι ή τίποτα κνίτες. Έτσι προκύπτουν οι κουλτούρες, οι στρουχτούρες, τα φόρουμ, οι σοσιαλιστικοί κίνσορες, οι μοραλισμοί ... και πολλά διάφορα. Φαίνεται να λειτουργούν τα λατινικά στην ελληνική πανίδα όπως λειτουργούν τα ελληνικά σε άλλες γλώσσες, στα εγγλέζικα και τα γερμανικά για παράδειγμα. Έχω βαρεθεί ν’ ακούω τα τελευταία χρόνια παντού στα περιβάλλοντα του marketing και του buisnes managment την συγκλονιστική ανακάλυψη που ξετρύπωσε κάποιος με την λέξη: «Synergie», (synergy) στον πληθυντικό «Synergien». Για να πούνε πολύ απλά «συνεργασίες» (όταν το εννοούμε καλή τη θέληση) ή: έχουμε εμείς τα connection (νά την κι άλλη λατινική λέξη, τα «κονέ») για να βρούμε αυτούς, τους σωστούς, που χρειάζονται και να τους βάλουμε να δουλέψουν αν μας κάνετε την ανάθεση του έργου και παραγγείλετε κάτι στη εταιρεία μας. Λέξεις σαν το «Synergie» ή το «Paradigma» είναι πολύ in! Θυμηθείτε τα δυο μεγάλα κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών: οι Democratics και οι Republicans. H μία ελληνική και η άλλη λατινική λέξη για πάνω κάτω το ίδιο νόημα. Κι επειδή τα λατινικά ιστορικά (και γεωγραφικά) είναι πιο κοντά, τα ελληνικά γυαλίζουν σαν πιο εξωτικά και κουλτουριάρικα σε κείνα τα μέρη. Κάπως έτσι λειτουργούν οι «στρουχτούρες» και οι «κίνσορες» όταν χρησιμοποιούνται σε ελληνικό γλωσσικό περιβάλλον.

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Καλή και χρυσή η ελληνική γλώσσα με καταπληκτικές πρωτιές στο πλάσιμο εννοιών, αλλά αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι άλλοι δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο με τις δικές τους γλώσσες όποιες κι αν είναι αυτές. Το ωραίο είναι, ότι από τις άλλες γλώσσες μπορεί η σκέψη, από τις μικρές ή μεγάλες διαφορές στη στάση (στο ήθος) απέναντι στα πράγματα, να οδηγηθεί όχι μόνο σε παρόμοιες έννοιες αλλά και σε εντελώς διαφορετικούς όρους που έχουν μικρά η μεγαλύτερα ποσοστά μοναδικότητας και αποκτούν την αξία τους, δίνοντας καινούρια εργαλεία για επικοινωνία και πρωτόγνωρους συλλογισμούς. Εγώ για παράδειγμα την τσιγκουνιά της ελληνικής σε λατινικούς όρους την έζησα σαν ένα είδους έλλειμμα. Ένας τρόπος που καλύπτεται αυτό το έλλειμμα στην Ελλάδα είναι και με την εκμάθηση μιας άλλης ευρωπαϊκής γλώσσας, (συνήθως αγγλικά ή γαλλικά).

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Προσέξτε όταν ακούσετε αλβανικά την επόμενη φορά. Προσπαθήστε να διακρίνετε τις λέξεις. Δεν θα είναι δύσκολο να βρείτε λέξεις που θα σας φανούν γνωστές, ασχέτως αν τις καταλαβαίνετε ή όχι. Πολλές από αυτές λοιπόν είναι λατινικές. Έχουν πάρα πολλές. Κι αυτοί ήταν ιστορικά (και γεωγραφικά) πιο κοντά στα λατινικά και ήταν και πιο ανοιχτοί σ’ αυτές τις εισαγωγές.
Εκτός από τα ελληνικά λοιπόν, που είναι ένας τεράστιος ντορβάς σε έννοιες και τις λέξεις τους, στον οποίο ο καθένας έχει την δυνατότητα ανάλογα με τις αναζητήσεις του να χώνει το χέρι του και να βγάζει λαγούς με πετραχήλια από την αρχαία γλώσσα, υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι ντορβάδες. Τώρα με την παγκόσμια δικτύωση βγαίνουν από διάφορα σακούλια πολλά και διάφορα μαργαριτάρια και δεν το εννοώ καθόλου ειρωνικά αυτό. Να δείτε τι έχουμε να διδαχτούμε από λαούς που είτε δεν γνωρίζουμε καθόλου είτε τους θεωρούμε παρακατιανούς και βάρβαρους γιατί δεν μιλάνε «ευρωπαικά» (ελληνο-λατινο-γερμανο-σλαβο-ουγρο-κέλτικα). Λαούς που μιλάνε Κισουουαχίλι ή από τα Γκουαρανί των Ίνκας ή από τα Μάορι και τα Σαμόα ή απλώς από τα Πομάκικα...

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Τώρα, αν έχετε υπομονή διαβάστε και το προηγούμενο post για να καταλάβετε τι πιθανόν να μας διαφεύγει στα ελληνικά.

Ressentiment

2008-06-02T23:01:00.006+02:00

Εγώ τη λέξη αυτή (ressentiment) τη συνάντησα στα μαθήματα της Kunstakademie στο Düsseldorf για την φιλοσοφία του F. Nietzsche (του Ελβετού καθηγητή Paul Good). Παιδεύτηκα πολύ ψάχνοντας να τη κατανοήσω.

Το Μεγάλο ελληνικό λεξικό, Τεγόπουλος Φυτράκης λέει:
μνησικακία
ανάμνηση κακού που τη συνοδεύει επιθυμία για την εκδίκηση, για ανταπόδοση

Από τα Αγγλικά:
resent (attitude, treatment) αισθάνομαι πικρία για,
Φέρω βαρέως
(person) κρατάω κακία σε
resentful (person) πικρόχολος (attitude) γεμάτος πικρία
resentment πικρία
Collins English-Greek Dictionary (ISBN 0-00-712880-0)

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

Η λέξη προέκυψε στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα (1600-1650) και προέρχεται από το λατινικό sentire (νιώθω αισθάνομαι)

Ressentiment (από τα γαλλικά, για την έννοια της κρυμμένης (μνη)σικακίας). Η λέξη προσδιορίζει μια αίσθηση συνδεμένη με ισχυρό αρνητικό ψυχικό αναβρασμό ενός γεγονότος, ή μίας κατάστασης πραγμάτων, από την οποία αναμένεται ο φόβος ζημίας, απειλής η γενικά παρεμπόδισης.

Τα ressentiments μπορούν να αναφέρονται σε πρόσωπα η αντικείμενα, καθώς επίσης γενικά σε ιδέες και στάσεις, οι οποίες δεν εντάσσονται στις πεποιθήσεις ενός ατόμου ή δεν είναι δυνατό να ενταχθούν. Σε αντίθεση με την αντιπάθεια, η οποία περιγράφει κυρίως υποσυνείδητες διαθέσεις, το ressentiment όπως και η προκατάληψη βασίζεται (προέρχεται) συχνά από ένα έλλειμμα απαραίτητης πληροφορίας το οποίο δεν επιτρέπει, η επιτρέπει μόνο εν μέρει μια λογική αντιμετώπιση. Έτσι βασίζεται σε εικασίες, υποψίες και προαισθήματα. Η διάλυση ενός ressentiment δεν πετυχαίνεται πάντα με ορθολογικά μεμονωμένα επιχειρήματα, αλλά συχνά απαιτείται μια ανακατάταξη της υποκειμενικής εικόνας για τον κόσμο, με την έννοια μιας καλύτερης προσαρμογής σε ορθολογικά στοιχεία και αντικειμενικές πραγματικότητες.

Ο Friedrich Nietzsche στο βιβλίο του «η γενεαλογία της ηθικής» μιλάει για μια «ψυχολογία του ressentiment». Η μεγάλη πλειοψηφία κάθε κοινωνίας αποτελείται από αδύναμους, άρρωστους και «αδικημένους» (ριγμένους). Θέλουν να εκδικηθούν και η «ηθική του σκλάβου» τους δίνει γι’ αυτό τη δικαιολογία. Σε μία κοινωνία της ισχυρής αριστοκρατίας δεν είναι διαφορετικά τα πράγματα, αλλά στην δημοκρατική κοινωνία – όπως το βλέπει το βλέμμα του Nietzsche - οι παθιασμένοι για εκδίκηση πήραν τ’ απάνω τους και βρίσκονται σε θέση ισχύος. Γι’ αυτό και η λέξη ressentiment δεν συναντάται στα «συμφραζόμενα της συζήτησης στη δημοκρατία» - είναι ας πούμε μια αντιδημοκρατική (εχθρική προς τη δημοκρατία) «απάνθρωπη» (αναξιοπρεπής) λέξη.

Η οξύτητα της ανάλυσής του είναι εν μέρει αποτέλεσμα της «σχολής (του) της υποψίας», εν μέρει απόρροια της «οπτικής του αρρώστου» ή αλλιώς της «αμείλικτης αυτοκριτικής του άρρωστου».

Cologne Saturday, March 1, 2008
This picture is taken on a stroll in the city from the day of this post: Photographical memo

My second job

2008-05-26T00:43:00.013+02:00

Bonn, Friday April 4, 2008

The building of DW is another proof that nobody expected in West Germany that the Berlin wall will collapse in 1989. This building was originally planed for the members of the Parliament of West Germany. But now the Parliament is in the united Berlin.

Bonn, Friday April 4, 2008

It is the first time I found good food in a public place in Germany. Can you imagine how it would be if the employees from the Arabic, the Bengali or the Persian team had every day to do with bad North-European food wonts?

Bonn, Friday April 4, 2008

The building in the background is the UN (United Nations) tower in Bonn.

Bonn, Friday April 4, 2008

The first job came thru a Portuguese college and the second job thru a Brazilian. So I can say to both obrigado.

DW (Deutsche Welle) is in the former capital of West Germany the small town of Bonn. (Deutsche Welle Google maps >>). It is a kind of Babel tower with many languages. Don’t search me among the Greek team, but there is one and one of them from the past became nowadays President of the Hellenic State… read here. I am working with pictures there.

Work, work, work

2008-05-26T00:25:00.004+02:00

Actually I don’t have time for bloging because I work a lot the last months, almost since the beginning of this year. (I work for this office of an ex professor from my studies in the Kunstakademie in Düsseldorf). But at the same time see a lot, I take many pictures and I made some old and new syllogisms witch I would like to notice here. I try to use English so I don’t have to write in two languages (Greek and German). I said to myself, that at this period the only thing it is permitted for me to do in this blog, is to put some pictures. Some English words under the photographs will be enough. But even that is lot of work because I produce every day new pictures in a half journalistic way.

I will keep trying with better time management.

Farmer’s tricks

2008-05-25T23:45:00.001+02:00

Reality as a 3D rendering

2008-04-27T23:32:00.009+02:00

Cologne Friday April 18, 2008

This is not a 3D computer based rendering; this is photographed reality constructed in Cologne. If you want to se more here is the architects’ web-site. You have to click on the wohnwerft rheinauhafen köln

Window tree

2008-04-27T22:31:00.005+02:00

Cologne, Saturday April 26, 2008

Cologne Monday, March 24, 2008
From an older post

Cologne, Monday, November 5, 2007
From an older post in "voice-icons"

The park of Aachener Weiher

2008-04-27T21:43:00.015+02:00

Cologne, Aachener Weiher park, Saturday April 26, 2008

Compare with this post from Sunday, February 17, 2008 "Another Sunday" >>
and especially with this picture >>

Aachener Weiher in Google Map >>

Cologne, Aachener Weiher park, Saturday April 26, 2008

Catholic Easter in the Cologne Cathedral

2008-04-23T11:41:00.000+02:00

Cologne Cathedral, Catholic Easter-Sunday March 24, 2008

I was there with junior in the sling. He was quiet because the most of the time he was sleeping.

The rays of the Sunlight in these pictures are passing through the glass pane on the window which is designed from the artist Gerhard Richter for the Cologne Cathedral. Gerhard Richter is considered by some critics as one of the most important European artists and is also one of the world's most expensive, with his paintings often selling for several million dollars apiece.

The Bishop, Joachim Kardinal Meisner was also there. Another time I have to devote a post to some of his choices for architecture and art.

Some short videos from the same occasion:

Cologne Dom Easter 23.3.2008 (2)
Cologne Dom Easter 23.3.2008 (5)
Cologne Dom Easter 23.3.2008 (4)

Cologne in piece

2008-04-23T01:42:00.004+02:00

Cologne Friday April 18, 2008
From an advertising

Consideration

2008-04-23T00:54:00.006+02:00

Cologne, Thursday April 15, 2008

This view is from the windows of the Greek consulate in Cologne. What a coincidence!

Consideration means in German „die Gegenleistung“ but the meaning of this word in combination with this picture, is something that the architects and friends from Greece understand much better then anyone else: «αντιπαροχή»

Cologne, Sunday April 20, 2008

The same buildings taken from the ground during a Sunday stroll. Plus: GoogleMaps of this occasion in the centre of Cologne >>

Redressing

2008-04-20T22:24:00.001+02:00

Cologne Saturday April 12, 2008
Compare this view with this >>

Cologne Saturday April 19, 2008

Cologne Sunday April 20, 2008
Compare this view with this >>

Redressing is not the changing of clothes. In Greek redressing is «επανόρθωση» and in German „die Wiedergutmachung“

El Lissitzky in Cologne

2008-04-19T02:40:00.001+02:00

Lazar Markovich Lissitzky was a Russian artist, designer, photographer, teacher, typographer, and architect. This two new buildings in the pictures from the building site here, are designed from “römer partner” in Cologne. Site in GoogleMaps>>

Cologne Friday April 18, 2008

Eingefangen (trapped)

2008-04-13T23:01:00.003+02:00

Cologne Sunday March 30, 2008

Cologne Saturday April 12, 2008

You can read here the text from the pages on the pane which protected me the Sundays from the sun. Today I install curtains on the windows. A salute to M.

Eingefangen (trapped) >>

Es Yamal

2008-04-11T01:45:00.005+02:00

the music is from Yamal
amazon.com (Currently unavailable) >>
amazon.de (for 15,-€) >>

Unbelievable

2008-04-07T00:22:00.006+02:00

Unbelievable weather!

Cologne Eastern-Monday (Catholic Easter) March 24, 2008
Compare this view with this >>

Cologne, Tuesday, March 25, 2008 (view from the office)

Sunday café

2008-03-09T23:36:00.002+01:00

Cologne (Hallmackenreuther)
Sunday, [15:30], March 9, 2008

Photographical memo

2008-03-01T22:06:00.003+01:00

Cologne Saturday, [14:55], March 1, 2008

Η πρώτη φωτογραφία πριν βγω από το σπίτι. Κάτι σαν δοκιμή, σαν κούρντισμα του οργάνου.

Το Σάββατο (αναφέρομαι στο προ-προηγούμενο Σάββατο) δέθηκα τον jouniorίδη και βγήκα για βόλτα. Αυτή τη φορά στην άλλη μεριά, στο κέντρο και την κίνηση της αγοράς. Με την μικρή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή στη τσέπη, μέσα σε 3 ώρες προέκυψαν γύρω στις 240 φωτογραφίες. Αν υπολογίσω γύρω στις τρεις με τέσσερις λήψεις για κάθε μοτίβο μας κάνουν γύρω στις 60 φωτογραφίες. Οι 40 από αυτές πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να χρησιμοποιηθούν εδώ και να αναρτηθούν. Δεν πρόκειται απαραίτητα για αριστουργήματα της φωτογραφικής τέχνης, μερικές φορές μάλιστα ίσως να έχουν και βασικά τεχνικά ελλείμματα. Συνήθως ακολουθούν βέβαια βασικές αρχές της οπτικής επικοινωνίας κι αυτό περισσότερο από μια συνέπεια που σκοπό έχει να διευκολύνει και να επιταχύνει, δηλαδή να κατευθύνει την κατανόηση της μικρής ιστορίας που «περιγράφεται» στον θεατή. Πολλές φορές όπως μπορεί να δει κανείς σ’ αυτό και στο άλλο blog, αυτή η εξιστόρηση περιορίζεται στην αναφορά τοπωνυμίας και χρόνου. Όταν έχω χρόνο και διάθεση γράφω λίγο περισσότερο και το foto-blog γίνεται λίγο πιο ενδιαφέρον νομίζω. Σχεδόν πάντα όμως αυτά που γράφω είναι με τέτοιο τρόπο γραμμένα ώστε να μην ανάβει συζήτηση, στιχομυθίες και αντιπαραθέσεις με τους λίγους επισκέπτες και σχολιαστές που περνάνε και βλέπουνε. Δεν θέτω ερωτήματα προς συζήτηση λέω κατευθείαν την άποψη μου. Κι αυτό κοστίζει σε χρόνο πολύ περισσότερο από το να αναρτώ φωτογραφίες. Πολλές φορές αναπαράγω, αναπέμπω πράγματα από αλλού. Αυτές είναι προσωπικές σημειώσεις κι έχουν να κάνουν με την εποχική διάθεση και κυρίως με τις σκέψεις που γεννιούνται μέσα μου. Τι να πει πάνω σ’ αυτά ένας θεατής; Μόνο τα δικά του αντίστοιχα νομίζω κι αυτό πάλι αν έχει το κουράγιο και την όρεξη.

Cologne Saturday, [15:30], March 1, 2008

Αυτή η φωτογραφία (η τρίτη στη σειρά λήψης κι όχι η δεύτερη) δεν λέει τίποτα. Τίποτα συνταρακτικό ή σημαντικό. Τυπικό δείγμα των χιλίων (άστοχων) λέξεων της κινέζικης παροιμίας που αντικαταστάθηκαν από μία εξίσου φλύαρη εικόνα. Πρόκειται απλώς για ένα φανταχτερό χρώμα πάνω σ’ ένα αντικείμενο βιομηχανικής παραγωγής που μπορεί εν δυνάμει να ανασύρει μνήμες οι οποίες λειτουργούν αναπαράγοντας συγκεκριμένα ιστορικο-οικονομικά πλαίσια, μπλα, μπλα, μπλα... Μια επιπλέον πληροφορία είναι ότι πρόκειται για σκηνή που εκτυλίσσεται στην Jülicher Strasse δηλαδή στον ίδιο άσημο δρόμο απ’ όπου προέρχονται και οι φωτογραφίες από τον Νοέμβρη με τα δέντρα και το έντονο κίτρινο φύλλωμα από το προηγούμενο blog voice-icons σ’ αυτό το post >> Το χρώμα της πόλης και το χρώμα τ’ ουρανού

Ξέφυγα λίγο στην ανάλυση της κατάστασης εδώ αλλά το θέμα μου ήταν άλλο: Οι πολλές εικόνες που παράγονται γύρω μου καθημερινά, οι ιστορίες και οι σκέψεις που κρύβονται ή φανερώνονται από πίσω. Δηλαδή η υποκειμενικότητα της καθημερινότητάς μου. Γι’ αυτό (και για άλλους λόγους) ταιριάζει κι ο τίτλος «εφήμερο εγώ». Αυτές οι εικόνες λοιπόν δεν διεκδικούν επαίνους φωτογραφικής αριστοτεχνίας. Λειτουργούν μόνο μέσα στο πλαίσιο των συμφραζόμενων τα οποία πολλές φορές δεν αναφέρονται καθόλου ή βρίσκονται εντελώς αλλού και τίποτα δεν κατοχυρώνει σ’ έναν θεατή την πρόσβαση στις «προαπαιτήσεις». Παρόλο που συνήθως καταβάλω ακόμη και στις χειρότερες περιπτώσεις έναν ελάχιστο κόπο για να εξασφαλίσω μεταδοσιμότητα. Έτσι πολλές από αυτές τις εικόνες αν τις έβλεπε κανείς πιο ξεκομμένες από το γενικό τους πλαίσιο, αν για παράδειγμα τις έβλεπε κανείς έξω κι απ τα πλαίσια του blog, θα ήταν από ισορροπημένες, αδιάφορες μέχρι βαρετές, μερικές ίσως να παίζον στη κατηγορία cart postal(!)

Εμβόλιμα μόνο, εδώ θέλω να αναφέρω ότι πριν από δέκα χρόνια μου είχε γεννηθεί η επιθυμία να επεκτείνω τον τρόπο με τον οποίο έκανα φωτογραφίες όταν διαπίστωσα ότι μέσα από τον υπολογιστή μου ο οποίος στο φοιτητικό μου δωμάτιο ήταν ταυτόχρονα και δέκτης τηλεόρασης, ότι με το πληκτρολόγιο και το ποντίκι μπορώ να φωτογραφίζω snapshots από το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη μου επαφή με την ψηφιακή φωτογραφία, (πολύ πριν αρχίσουν να πουλιούνται ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές στην αγορά). Τα χρόνια εκείνα έμενα κατάπληκτος μπροστά στις φωτογραφίες του Jurgen Klauke και με το προκατειλημμένο επαρχιώτικο μου μυαλό έφτανα στο σημείο να αναρωτιέμαι αν αυτό που κάνει είναι φωτογραφία ή κάτι άλλο. (Συνήθως στήνει μια μηχανή στο studio, πηγαίνει μπροστά από τον φακό και φωτογραφίζει τον εαυτό του σε διάφορες στάσεις και μορφασμούς). Με την «φωτογραφική μου παιδεία» έντονα επηρεασμένη από τα ελληνικά πλαίσια, φωτογραφία για μένα σήμαινε κάτι συγκεκριμένο (σ’ αυτή τη φράση κρύβεται η αντίφαση). Σήμαινε τέλος πάντων:
Garry Winogrand, Diane Arbus (αυτή ξεφεύγει λίγο, καταπληκτική φωτογράφος), August Sander, Νίκος Οικονομόπουλος, Dorothea Lange, Walker Evans, Willy Ronis ... αν γνωρίζετε ή αν δείτε νομίζω καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Θυμάμαι πριν από 8, 9 χρόνια μια έκθεση με όλα τα σπουδαία φωτογραφικά έργα του Henri Cartier-Bresson. Μαγευτική εμπειρία. Αλλά ακόμη κι αυτός, είχε κάτι που μου έδειχνε μια άλλη κατεύθυνση. Για παράδειγμα οι φωτογραφίες στα κάδρα ήταν σχετικά μικρές. Καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά αν έχει συνηθίσει να βλέπει τα τεράστια format των σύγχρονων διάσημων φωτογράφων όταν εκθέτουν στα μουσεία και στις γκαλερί. (Andreas Gursky, [wiki>>], Thomas Ruff, [wiki>>]) Οι φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson ήταν φτιαγμένες για να αναπαραχθούν σε φθηνά τυπογραφικά χαρτιά εφημερίδων και περιοδικών κάτω από συγκεκριμένα συμπλέγματα πολιτιστικής «επικαιρότητας» ακόμη κι αν έσπαγαν το φράγμα του χρόνου και εξακολουθούν να είναι μαγικές πολλές δεκαετίες μετά.
Τα τελευταία χρόνια φωτογραφίζω συνειδητά, αλλιώς αλλά νομίζω ότι τον θαυμασμό μου για τους κλασσικούς που ανέφερά συνεχίζω να τον κουβαλάω μαζί μου. Οι φωτογραφίες αυτές είναι συνήθως αρμονικότατα κατάλληλες για να εικονογραφήσουν τις δύο τρεις σκέψεις που θέλω να σημειώσω και να μοιραστώ.

Οι σημερινή σοδειά από το πλήθος και μόνο δεν μου επιτρέπει να τις δείξω. Δεν εννοώ μόνο το πλήθος των φωτογραφιών, αναφέρομαι και στο συλλογισμούς που τις παρήγαγαν. Αν τις αναρτήσω όλες με μιας σήμερα, θα λειτουργήσουν ασύνδετα παρόλο που προέκυψαν μέσα σε δυο, τρεις ώρες, όλες στην ίδια γειτονιά. Ένας συνδετήριος κρίκος είμαι εγώ ο ίδιος και για να μπουν οι εικόνες σε μια αλληλουχία κατανοητή χρειάζεται να δώσω κάτι παραπάνω από μένα. Αυτό σημαίνει ότι οι εικόνες από μόνες τους δεν μιλάνε. Η κινέζικη παροιμία «μια εικόνα λέει όσα χίλιες λέξεις» μπορεί να έχει το δίκιο της, αλλά σήμερα με τόσες εικόνες και αναπαραγωγές γίνεται πιο πολύτιμο να προσφέρει κανείς όχι χίλιες λέξεις αλλά τις πέντε επιλεγμένες που σχηματίζουν ένα μήνυμα με όσο γίνεται πιο διαπεραστική αξία.

Cologne Saturday, [15:28], March 1, 2008

Siebenundvierzig und noch dazu ΔΚ (?)

Η δεύτερη σκηνή που αντίκρισα με μια σχετική έκπληξη στα πρώτα λεπτά της βόλτας μου στην άσημη Jülicher Strasse. Η φωτογραφία δεν λέει πολλά, πρόκειται όμως για ένα καλό «ζέσταμα υποκειμενικότητας»

Υπόσχομαι, κάθε φορά που θα χρησιμοποιώ στις επόμενες καταχωρήσεις εικόνες από την σημερινή Σαββατιάτικη βόλτα, να βάζω μία σύνδεση στη σημερινή καταχώρηση.

African Gospel and spring in Cologne-Deutz

2008-02-29T23:31:00.005+01:00

Άλλη μια αναφορά από τις πρωινές συναντήσεις πηγαίνοντας στη δουλειά:
Η άνοιξη μπήκε (όπως αρχίζει τουλάχιστον εδώ στη Ρηνανία). Το Σαββατοκύριακο που πέρασε σάρωσε η ανεμοθύελλα Emma που ήρθε από την βόρεια θάλασσα και τον Ατλαντικό. Είμαι περίεργος να δω πόσα από τα πέταλα των λουλουδιών έμειναν στα βιαστικά δεντράκια.

Cologne-Deutz Friday , [09:40], February 29, 2008

African Gospel
aus Ghana/Westafrika
hier in Köln-Deutz/Reitweg

Wir suchen Männer Stimmen.

Unser Chor heißt KINDUKU, das bedeutet Freundschaft. Wir machen Musik aus der Ashanti-Region, mit Gesang, Trommeln und anderen Rhythmusinstrumenten. Die Mitglieder des Chores engagieren sich für die Freundschaft zwischen Afrika und Deutschland. Wir gestalten mit bei Afrika-Tagen, Gotesdiensten oder Ein-Welt-Festen.

Ihr könnt bei uns mitmachen. In Köln: dienstags, 19.30 Uhr Köln-Deutz
www.kinduku.de

Αφρικάνικο Gospel
Από την Ghana/Δυτική Aφρική
εδώ στην Κολωνία-Deutz/Reitweg
Deutz δε σημαίνει γερμανικό(-α) [deutsch] αλλά πρόκειται για ένα κεντρικό σημείο στην Κολωνία.

Ψάχνουμε για αντρικές φωνές.

Η χορωδία μας ονομάζεται KINDUKU, το οποίο σημαίνει φιλία. Παίζουμε μουσική από την περιοχή των Ashanti, με τραγούδι, κρουστά και άλλα μουσικά όργανα ρυθμού. Τα μέλη της χορωδίας συμβάλλουν ενεργά για την φιλία μεταξύ Αφρικής και Γερμανίας. Συνοργανώνουμε «ημέρες-Αφρικής», Θείες Λειτουργίες, ή «γιορτές ενότητας του κόσμου».

Μπορείτε να συμμετέχετε. Στην Κολωνία:
Τις Τρίτες ώρα 19.30 Κολωνία-Deutz
www.kinduku.de

The Lyricism of Violence

2008-02-27T01:27:00.003+01:00

Evdokia (Greek: Ευδοκία) >> Wikipedia

Greece 1971

A sergeant meets Evdokia, a prostitute, and marries her. The harsh light, the rocks, the barren landscape, and the strenuous military training on the one hand, sexuality and prohibition on the other. The environment has a negative effect on the young couple's relationship and the sergeant will try to free himself of their bond. Linked in a common fate that governs their lives, the two lovers rebel against a social system which is more powerful than they are. In the end, they will be crushed, just like in ancient tragedy. The heroes of the film are living on the borderline of a surrealist world which is typically Greek and where absurdity constitutes an everyday element of reality. This is a key film on modern Greek society and one of the most important works of Greek cinema.

From tis site: Thessaloniki International Film Festival

Evdokia means “the expectance, the anticipation of something good”
Der Name Evdokia bedeutet “die Erwartung von etwas Gutem“

Chinese tourists on the Rhine

2008-02-21T23:08:00.009+01:00

Cologne (Hohenzollernbrücke) Thuseday , [09:40], February 20, 2008

Cologne (Hohenzollernbrücke) Thuseday , [09:43], February 20, 2008

Some other pictures of the bridge:
schael-sick-online.de >>
fotocommunity.com >>

Another Sunday

2008-02-17T23:57:00.025+01:00

The sun and the light are back. I took a stroll in the park with junior tied up on me.

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

A Turkish woman

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

A Biker

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

The girlfriends

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

Chinese couple

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

What is he thinking?

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

What is he thinking?

Cologne (Aachener Weiher) Sunday, February 17, 2008

The park of Aachener Weiher (Google Map >>) is planed on 1922-24 from the architect and urban designer Fritz Schumacher

Saturday (a missed Rundgang at the Kunstakademie)

2008-02-16T22:32:00.002+01:00

This time I didn’t make it to visit the annual students' exhibition at the Kunstakademie in Düsseldorf. I was there late in the afternoon there and now they close earlier then I remember from past years.

Düsseldorf Saturday, February 16, 2008

While I was going out from the main train station in Cologne, a young guy came to me and offered to take a candle and go in the Dom to se how it looks today, lit up only by candles. I love the Dom! For me this church is one of my favourite buildings that civilisation ever managed to realise.

Cologne (in the Dom) Saturday, February 16, 2008

Every time I pass from this corner, somehow I always have to look this picture:

Cologne Saturday, February 16, 2008

I mean this:Cologne Saturday, February 16, 2008

Strange!?

Another workday

2008-02-14T23:12:00.005+01:00

One week later, in the same places:

Over the Rhine, Cologne, Thursday [09:15], February 14, 2008

Τις τελευταίες μέρες ο ουρανός είχε προσφέρει λιακάδες και ζέστη που τα βράδια σ’ έκανε να νομίζείς ότι μυρίζει η άνοιξη. Από προχθές το βράδυ έπεσε ομίχλη και υγρασία. Πολλοί αρρώστησαν.

Over the Rhine, Cologne, Thursday [09:15], February 14, 2008

Searching for the right façade of a new building:

Cologne, Thursday [20:00], February 14, 2008
Unfinished work

Andronicus view

2008-02-12T00:42:00.002+01:00

Chalkidiki Saturday, February 9, 2008

Andronicus is a good buddy ho lives here in Chalkidiki. Last Saturday he mailed this picture with the view from his balcony, noting that with the wind was something like 10 on the Beaufort scale! (About 100 km/h) It is something special to see what is going on with such strong wind. Usually it is peaceful there and Andronicus passes his time with his dogs and is very bored in the winter. You can find a cheap flight to Thessaloniki and organize a visit to his place here: Kopana Resort

One day is black, next is fine

2008-02-09T23:36:00.003+01:00

Loosely, from "The Clash", (Should I Stay Or Should I Go? Lyrics). The right lyrics are: One day is fine, next is black.

Wednesday [9:45], February 06, 2008
Justinian and Constantin Strasse

Wednesday [21:45], February 06, 2008

The U-Bahn in Justinianstrasse. The Turkish prime minister will speak to the “Europeans with Turkish origin of Cologne” in the Kölnarena.

Thursday [09:05], February 07, 2008

The roofs of the building on the left are from the Museum Ludwig.

Thursday [09:07], February 07, 2008
Over the Rhine river

Thursday [09:08], February 07, 2008

Over the Rhine river

Thursday [09:08], February 07, 2008

Thursday [09:19], February 07, 2008

Thursday [15:22], February 07, 2008

The Building in the background is the “Kölnarena” in which the Turkish prime minister is going to speak to the “Europeans of Cologne with Turkish background” (I think Sunday, tomorrow)

Friday [19:55], February 08, 2008

The pictures are from this bike path (GoogleMaps>>)

Joustinian und Constantin Strasse

2008-02-04T23:56:00.001+01:00

Κοιτώντας προς την οδό Ιουστινιανού και προς το βάθος, στη φυγή του κτιρίου, προς την οδό Κωνσταντίνου. Κολωνία, έξω από το γραφείο, Παρασκευή πρωί 1. Φεβρουαρίου 2008.

Größere Kartenansicht

„Aber diese Lösung ist viel zu selbstverständlich!“ habe ich vom anderen Raum Seline laut gehört.

«Αλλά αυτή η λύση παραείναι αυτονόητη!» άκουσα να λέει δυνατά η συνάδελφος από τον διπλανό χώρο.

Greek Keyboard stickers from the Niagara Falls

2008-02-04T02:49:00.000+01:00

Το παρακάτω κείμενο το βρήκα συμπτωματικά χθες ψάχνοντας στη google. Είχα ξεχάσει ότι το πληκτρολόγιό μου ήταν ακόμη στα ελληνικά και πληκτρολόγησα γερμανικές λέξεις επάνω του. Το κείμενο μπορούν να παρακολουθήσουν (ίσως) μόνο αυτοί που μιλούν γερμανικά.

Den folgenden Text habe ich gestern zufällig bei einer Suche in google gefunden. Ich hatte vergessen dass meine Tastatur immer noch auf Griechisch gestellt war, und habe damit deutsche Begriffe eingetippt.

Es ist 1958. Rockefeller sαgt seinen Besuch in Athen an. Die Griechen fiebern, wie sie den sουperreichen Amerikaner beeindrucken können. Eιn rωter Teppιch auf dem Flουgplαtz ιst selbstverständlιch. Der einziγe Rolls Royce dεs Lαndεs wιrd aufγεtrιεbεn. Dιε Fürσtensuite ιm King George Hωtεl am Syntαgmαplαtz ισt rεsεrvιεrt und frisch rεnωvιεrt. Ρockefelleρ σteigt auς sειnεm Πrivαtflugzeug ουnd nähερt sich dεm Luξusauto. Gesπαnnt wαrtεn dιε Grιεchεn auf ein πααr αnεrkεnnεndε Worte dες Muλtimiλλionärs. Doch der sαgt nουr: "Niχt schlεχt dας Auτo, αbεr wιr ιn Amεrιkα hαbεn vιελ größere." Λαnge Gεsιchtεr. Abεr dας Hotελ wιrd ιhm ιmponιεrεn, dεnkτ mαn sιch. Δort αngεkommεn sαγt Rockεfελλεr: "Γαnz hübsch dας Hoτελ, αbεr wιr ιn Aμεrιkα hαbεn vιελ größεrε. Wιεdεr λαngε Γεsιchtεr. Jεtzt kαnn ιhn θεorετιsch nουr nωch dιε luξurιöσε Fürστεnsuιτε bεειndruckεn, sαgεn sιch dιε Γrιεchεn. Dωch dεr Koμμεntαr lαutεt nουr: "Dιε Zιμμεr sιnδ γαnz okay, αbεr βιr ιν Aμεrικα hαbεn vιελ γrößεrε." Jετzτ hατ εινεr δερ Γrιεχεn δας Θεατεr σαττ, λässτ sιχ αbεr νιchτς αnμεrkεn, σωnδεrn rενντ zουμ νächστεν Tελεφων ουνδ ρουfτ σεινεν Vεττερ αν, δερ Φιschερ ιστ. "Bριng μιρ noch vor hεuτε αbενδ δεν γρößτεν Kρεbς, δεν δου αufτρειbεν καnnst", bιττετ ερ ιhν εινδρινγλιχ. Aμ Σπäτναchμιτταγ τριffτ δας Ριεζενεξεμπλαρ ιμ Hωτελ ειν. Eιν Παγε vερστεcκτ δεν Σουπερκρεψ ιν Ρωcκεφελλερς Bεττ. Iν δερ Ναχτ, αλς δερ Aμερικανερ zου Bεττ βιλλ, στεhτ δερ Παγε διενστειφριγ νεbεν ιhμ, schλäγτ διε Βεττδεcκε zουρücκ ουνδ σιεhτ, βιε σεινεμ Γαςτ διε Γεσιχτσzüγε εντγλεισεν ουνδ βιε ερ μιτ σιχ übερschλαγενδερ Στιμμε σαγτ: "Ω Γωττ, ω Γοττ, βας zουρ Höλλε ιστ δας?" Vωλλ Γενουγτουουνγ ερβιδερτ δερ Παγε: "Δας ιστ εινε γριεχιschε Λαους, ουνδ jετzτ σαγεν Σιε bλoß νιχτ, δαςς ες ιν Aμερικα γρößερε γιβτ!"

Erinnert irgendwie an den amerikanischen Millionär, der unbedingt das begehrteste Auto des Ostblocks (gemessen an den Lieferfristen) sein eigen nennen wollte. Nur der Trabbi kam für ihn in Frage, auf den die Leute in der DDR mitunter 10 Jahre warten mussten. Also schickte er einen Barscheck, und als die Leute in Zwickau die Dollar sahen, zweigten sie ein Auto aus der Produktion ab und schickten es sofort nach Kalifornien. Und was sagte der Millionär? Gründlich sind sie ja, die Deutschen, haben zwar Lieferfristen von 10 Jahren, schicken aber vorab schon mal ein Modell des Autos aus Presspappe, und das fährt sogar!

Den Text habe ich aus dieser Seite kopiert und als Verfasser wird da jemand mit dem Namen oder nick-name Volker gegeben. Er schreibt:
Der erste Text entstand so: Nur auf griechischen Zeichensatz umgeschaltet, aber so getan, als ob man einen deutschen Satz schreibt. Ich gebe zu, dann kommt ziemlicher Unfug heraus, ganz anders als bei dieser zweiten Version, die ist doch lesenswert, oder?

Tο παραπάνω κείμενο το πήρα από αυτή τη σελίδα. Ως συντάκτης του φέρεται κάποιος με το όνομα ή το nick-name Volker. Κάποιος που προφανώς γνωρίζει σχετικά καλά και τα γερμανικά και τα ελληνικά. Γράφει:
Το πρώτο κείμενο προέκυψε έτσι: γύρισα το πληκτρολόγιο στα ελληνικά αλλά συνέχισα να πληκτρολογώ σαν να το είχα ρυθμίσει για γερμανικά. Ομολογώ ότι προκύπτει μια ανοησία αλλά αυτή η δεύτερη επεξεργασία αξίζει να διαβαστεί, δεν νομίζετε;

Πριν από δυο μήνες χρειάστηκε να αλλαχτεί το πληκτρολόγιο στον υπολογιστή μου. Όλα καλά κι ωραία, πήρα τηλέφωνο και την άλλη μέρα ήρθε ένας νεαρός στο σπίτι και μου βίδωσε το καινούριο πληκτρολόγιο. Το κόστος ήταν καλυμμένο από την τριετή εγγύηση (DELL για επαγγελματίες: με υποχρέωση αντίδρασης την επόμενη εργάσιμη) Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι έτσι έχασα τα πλήκτρα που από καιρό είχα προπαρασκευασμένα με ένα ειδικό keyboard sticker για να έχω και το layout του ελληνικού πληκτρολόγιου κάτω από τα δάχτυλά μου. Τους τελευταίους δυο μήνες όταν έγραφα στα ελληνικά, χρειάστηκε πάλι να μαντεύω τη θέση όχι τόσο των γραμμάτων (τα πλήκτρα τα μαθαίνει κανείς από συνήθεια) αλλά τα σημεία στίξης και τα διάφορα σύμβολα. Το ελληνικό πληκτρολόγιο είναι κατά πάσα πιθανότητα μια παραλλαγή από το εγγλέζικο και έχει επιπλέον διαφορές σε σχέση με το γερμανικό που χρησιμοποιώ.
O κύριος Arkadiy Zemlyak (ακούγεται για Ρώσος ή Ουκρανός) από το εσωτερικό της πολιτείας της Νέας Υόρκης, στα σύνορα με τον Καναδά στο Niagara Falls, κατασκευάζει και διανέμει keyboard stickers σχεδόν για όποια γλώσσα για την οποία έχει φτιαχτεί layout πληκτρολόγιου. Σε έξι διαφορετικά χρώματα παρακαλώ. Εγώ τον είχα βρει κι αγόρασα μέσω του γερμανόφωνου ebay. Τη πληρωμή την είχα διεκπεραιώσει λίγα δευτερόλεπτα μετά την απόφασή μου να αγοράσω μερικά stickers (δηλαδή μετά το κλικ στο button: [τα αγοράζω] κάνοντας μερικά ακόμη κλικ στη σελίδα της Paypall. Η Paypall όπως και η ClickandBuy είναι ενός είδους virtual τράπεζες οι οποίες έχουν άμεση πρόσβαση στον κανονικό μου online, τρέχοντα τραπεζικό λογαριασμό και μπορούν να μεταφέρoυν χρήματα για πάρτη μου σ’ όλο τον κόσμο. (Μην ξεχνάμε ότι στις εμπορικές σχέσεις μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αμερικής πέφτουν διάφοροι δασμοί). Αυτό σημαίνει για παράδειγμα ότι αν έστελνα τα πεντέξι ευρώ που κοστίζουν τα τέσσερα stickers με κανονικό τραπεζικό έμβασμα (το οποίο επίσης μπορώ να διευθετήσω online με μερικά κλικ από τη σελίδα της τράπεζάς μου) θα μου κόστιζαν τα τραπεζικά τέλη πολύ περισσότερο απ’ ότι κοστίζουν τα προϊόντα που θέλω ν’ αγοράσω.

Απ’ όλα τα χρώματα που είχα στη διάθεσή μου, τότε διάλεξα να χρησιμοποιήσω το κίτρινο αυτοκόλλητο sticker. Μου φάνηκε πιο καλό το χρώμα από άποψη αισθητικής κι εργονομίας. Η ποιότητα είναι πολύ καλή και αν δεν το ξέρεις, στο πληκτρολόγιο δεν φαίνεται να έχει γίνει κανενός είδους επέμβαση. Από την περσινή αγορά έχώ ακόμη αχρησιμοποίητα ένα σε μπλε, ένα σε κόκκινο κι ένα σε άσπρο. Έτσι χρειάστηκε να ξαναγοράσω από το «μαγαζί» στους καταρράκτες του Νιαγάρα, αυτή τη φορά 4 κι όλα κίτρινα. Ήρθαν προχθές σ’ ένα φάκελο με το κανονικό ταχυδρομείο.

- Το κόστος για κάθε sticker είναι γύρω στα 1,30-1,40 € (στην ebay)
- Το κόστος ενός γράμματος από τους καταράκτες του Νιαγάρα μέχρι την Ευρώπη είναι 1,80 €
- Το κόστος για την Paypall νομίζω είναι μηδενικό για μένα ή ίσως να κρατήσανε κι αυτοί 2 λεπτά (;) το πολύ!
- Επιπλέον ισχύει ότι, τέτοιο ειδικό προϊόν σε τέτοια ποιότητα δεν βρήκα ούτε στη Γερμανία, (γιατί ελάχιστοι το χρειάζονται και το ψάχνουν) ούτε κατά τις έρευνές μου στην Ελλάδα (γιατί κι εκεί κανείς δεν το χρειάζεται).

Την επομένη της βραδιάς δηλαδή που εγώ έκανα την αγορά, ο κύριος Arkadiy Zemlyak είδε στη οθόνη του ότι αγόρασα κι ότι πλήρωσα ήδη. Πήρε ένα μακρύ φάκελο, τύπωσε στον laser printer την διεύθυνσή μου στη Γερμανία πάνω του, διάλεξε με τα δάχτυλά του από το ράφι με τα GREEK keyboard stickers τον αριθμό και τα χρώματα που παρήγγειλα, τα έβαλε μέσα και τον πέταξε στο καλάθι με του υπόλοιπους φακέλους για το ταχυδρομείο. Πολύ πιθανό μάλιστα αυτή τη δουλειά να την ανέθεσε στον ανηψιό του (ίσως κάποιον δεκαπεντάχρονο Vladimir, που τον βοηθάει κάθε απόγευμα για δυο ώρες τον τελευταίο μήνα γιατί σχεδιάζει με τα λεφτά που θα μαζέψει να πάρει το καινούριο X-Box ...)

Με αφορμή τα παραπάνω, αφήστε με τώρα να περάσω σε ένα άλλο θέμα. Πρώτα πάλι μια περιγραφή:
Στη ταινία Blade Runner o κεντρικός ήρωας (Harrison Ford) ανακαλύπτει ότι ένα από τα θύματά του, ένα θηλυκό ρομπότ, κρύβεται στο πλήθος της πόλης (στη οποία συνεχώς βρέχει) δουλεύοντας σαν στριπτιζέζ. Κρατιέται οικονομικά στην επιφάνεια χορεύοντας στο πάλκο ενός πορνομάγαζου αγγαλιά μ’ έναν τεράστιο βόα, ο οποίος αυτονοήτως δεν μπορεί να είναι φυσικός, γιατί θα ήταν απλήρωτα πανάκριβος, αλλά ένας φτιαχτός κι αυτός όπως και η κυρά του. Στα χέρια του Harrison Ford φτάνει ένα κομμάτι από το παλιό δέρμα (στα φίδια το λέν πουκάμισο!) αυτού του βόα με μερικά λέπια. Ένα βράδυ στην Chinatown, (σ’ αυτή τη ταινία ήταν πάντα βράδυ και το πλήθος ήταν σχεδόν πάντα από τους δρόμους μιας ασφυκτικά πολυπληθούς Chinatown) ένα βράδυ λοιπόν, δίνει στο δρόμο τα λέπια σε κάποιον, που κάθεται στην καντίνα του και πουλάει, ο οποίος τους ρίχνει μια ματιά κάτω από το μικροσκόπιο και του λέει σύμφωνα με τα νούμερα κατασκευής από τα τεχνητά λέπια φιδιού, το όνομα του γέρου που τα κατασκεύασε. Η επόμενη κίνηση του Harrison Ford είναι να πάει να βρει αυτό το γέρο στο εργαστήριό του ...

Όταν είχα πρωτοδεί την ταινία (στο Ολύμπιον στην Αριστοτέλους) ήμουν ίσως 14. Μ’ απογοήτευσε γιατί δεν μου είχε δώσει την ευχαρίστηση που περίμενα από μια science fiction ταινία. Είχε βέβαια μια περίεργα ελκυστική φιλμική ατμόσφαιρα. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν την ξαναείδα, σ’ αυτά που περιγράφω πιο πάνω κατάλαβα μια περιγραφή για το τέλος της ιστορικής φάσης που ονομάστηκε βιομηχανική επανάσταση. Αυτή η σκηνή με τα λέπια και την πληροφορία για τον κατασκευαστή τους που οδηγούσε, σ’ ένα συγκεκριμένο γέρο και το εργαστήρι του, ήταν για μένα η πιο παραστατική περιγραφή της μετεξέλιξης της παραγωγής.

Η βιομηχανική παραγωγή, όπως περίπου τη ξέραμε από τον 19ο και τον 20ο αιώνα εξακολουθεί να υπάρχει. Όπως άλλωστε δεν εξαφανίσθηκε και η αγροτική παραγωγή, με τις αρχές περίπου που την γνωρίζουμε μετά την επανάσταση της αγροτικής παραγωγής, όταν ξεκίνησε κατά το 4 με 5 χιλιάδες προ του μηδενός στην Αίγυπτο και την Μεσοποταμία. Η μετεξέλιξη της παραγωγής αναφέρεται όχι στη εξαφάνιση ενός τρόπου παραγωγής, αλλά στη μετατόπιση του κύριου βάρους του κύκλου εργασιών σ’ ένα καινούριο τρόπο. Τις τελευταίες δεκαετίες ζούμε επίσης την γεωγραφική μετατόπιση του βάρους της βιομηχανικής παραγωγής στην Ασία. Οι πρώην εργάτες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική έμειναν άνεργοι. Οι περισσότεροι δουλεύουμε πια στον τομέα των υπηρεσιών. Οι οικονομίες ενός ολόκληρου πολιτιστικού κύκλου μετατοπίζονται (με πολλούς τριγμούς και θύματα). Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί αν αυτό το κύμα μετά από μερικές δεκαετίες φτάσει και στην Κίνα και πώς θα νιώσουμε την ανάκλασή τού από αυτόν τον αρχαίο πολιτιστικό κύκλο. Δεν εννοώ γενικά το πολιτιστικό κύμα από την Κινέζικη εξάπλωση. Αναφέρομαι σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί όταν θα πάψει και στην Κίνα να είναι απαραίτητο να δουλεύουν στα εργοστάσια μιλιούνια κόσμος γιατί τα καλούδια για την παραγωγή τους θα χρειάζονται κι εκεί μόνο κάνα, δυο επιβλέποντες που θα τρέχουν και δεν θα προλαβαίνουν, αλλά όπως τα καρύδια και το κρασί από την Καλιφόρνια ή το κρέας από τη Βραζιλία και την Νέα Ζηλανδία, θα παράγονται αμύθητες ποσότητες με την εργασία κάνα, δυο ανθρώπων.

Παράλληλα σε ημιανάπτυκτες προ-μετα-βιομηχανικές οικονομίες σαν αυτή της Ελλάδας, η έννοια της παραγωγής υπηρεσιών έχει ταυτιστεί στην κοινή συνείδηση με τον αέρα τον κοπανιστό και οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων ανθρώπινου κόπου εκπαίδευσης, χρόνου, και χρημάτων, μένουν κι αυτές σε αμύθητες ποσότητες να μαραζώνουν στα αζήτητα της οικονομικής διεργασίας για να μην θιγεί ένα στάτους (κατεστημένο το λέγαν παλιά). Το οποίο, αργά η γρήγορα θα καταρρεύσει ούτως η άλλως γιατί τρέφεται από την «ορμή» της αδράνειας και αναζητά αλλού αυτό που δεν έχει, αρνούμενο να το παράγει με την διαμόρφωση πραγματικά καινούριων σχέσεων και ισορροπιών. Αυτή η στάση είναι που μπορεί να το οδηγήσει σε επικίνδυνη μετατόπιση του βάρους του, στην πτώση και την κατάρρευση. Επάνω σ’ αυτή τη κατάσταση θα επιδράσει επιπλέον όλο και περισσότερο οδοστρωτικά, η προσπέραση από αυτά που λαμβάνουν χώρα στον υπόλοιπο κόσμο, όπως εκείνο το χτύπημα των χρωματιστών πτερυγίων της πεταλούδας στην Κίνα. Μόνο που εδώ θα πρόκειται για πολύ πιο συγκεκριμένες αλληλεπιδράσεις.

Ευτυχώς όμως που έχουμε να κάνουμε με ζωντανούς σκεφτόμενους ανθρώπους που αντιδρούν και αλλάζουν ανάλογα με τις καταστάσεις και τίποτα κακό δεν πρόκειται να μας βρει λες και είμαστε παράλυτοι και αδυνατούμε να αλλάζουμε τις θέσεις και τις σχέσεις μας.

The bigest Karneval in Europe

2008-02-01T00:52:00.000+01:00

All the pictures are from Thursday 31 January (yesterday afternoon) in the centre of Cologne.

Go To Sleep You Little Baby

2008-01-29T19:58:00.000+01:00

Song: Didn't Leave Nobody but the Baby lyrics >>
Artist: Emmylou Harris, Alison Krauss and Gillian Welch

Let's Go Down In The River To Pray

Song: Down to the River to Pray lyrics >>
Artist: Alison Krauss

I Am A Man Of Constant Sorrow

Song: I am a Man of Constant Sorrow lyrics >>
Artist: John Hartford

The music here is from the “O Brother, Where Art Thou?” soundtrack. "O Brother, Where Art Thou?" is a dark comedy film directed by Joel Coen. Released in 2000, the film is set in Mississippi during the Great Depression (specifically, 1937).

The film is loosely based on the story of Homer’s Odyssey . . . More in Wikipedia >>

The Düsseldorf telephone directory

2008-01-25T11:05:00.001+01:00

Σήμερα ήρθε η ώρα να καθαρίσω από κάτι απομεινάρια της μετακόμισης. Ανάμεσα σε άλλα σκόνταψα και σε κάτι περσινούς τηλεφωνικούς καταλόγους από το Düsseldorf. Πριν τους δώσω δρόμο έριξα μια ματιά. Πολλά, μα πάρα πολλά ελληνικά ονόματα και κάπου ανάμεσα μερικά γιαπωνέζικα. Μ’ ένα κλικ στην εικόνα γίνεται αναγνώσιμη.

Katzenhilfe e.V. στο τέλος της στήλης είναι ο σύλλογος για την βοήθεια των γατών, ενώ Katzenschutzbund e.V. είναι η ένωση των συλλόγων για την προστασία των γατών.

Heute ist es wieder zeit gewesen Reste des Umzugs zu beseitigen. Zwischen anderem Zeug bin ich auf die Telefonkataloge des letzten Jahres aus Düsseldorf gestoßen. Bevor ich sie weggeschmissen habe, habe ich einen Blick rein geworfen. Ich habe viele, sehr viele griechische Namen gesehen und manche japanische. Mit klick auf das Bild werden sie lesbar.

Wustet ihr dass der Katzenschutzbund e.V (am ende der Seule) sein Sitz in Düsseldorf hat?

Contradictory to Abstractions

2008-01-23T00:09:00.000+01:00

Monday, January 22, 2008

Ein Kind ist das aller wenigste an Abstraktion. Kinder sind eine körperliche Erfahrung. Familie ist eine Gruppe von Menschen die körperliche Bindungen haben.

Ένα παιδί είναι το ελάχιστο της αφαίρεσης. Τα παιδιά είναι μια εμπειρία σωματική. Οικογένεια είναι μια ομάδα ανθρώπων με σωματικούς δεσμούς.

Jean Prouvé

2008-01-14T18:20:00.000+01:00

Jean Prouvé (8 April 1901 - 23 March 1984)
was a French architect and designer.

Jean Prouvé (* 8. Απριλίου 1901 στο Παρίσι; † 23. Μαρτίου 1984 στο Nancy), υπήρξε γάλλος αρχιτέκτονας και σχεδιαστής. Μαθήτευσε στην αρχή σαν μηχανουργός και θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς κατασκευαστές του 20ου αιώνα. Η κεντρική του προσπάθεια ήταν να μεταφέρει τις τεχνικές παραγωγής της βιομηχανίας στην αρχιτεκτονική χωρίς να χάνεται η αισθητική ποιότητα.

Ένα σημαντικό τμήμα του έργου του αφιέρωσε ο Jean Prouvé στο σχεδιασμό επίπλων. Παράλληλα τα έπιπλά του στόχευαν όχι μόνο να είναι λειτουργικά, και υψηλής αισθητικής ποιότητας, αλλά και να μπορούν να κατασκευάζονται φθηνά. Σήμερα ακόμη είναι γνωστά και κατασκευάστηκαν σε επανέκδοση. Παράδειγμα, το "Fauteuil de Grand Repos".

Πολλοί διάσημοι αρχιτέκτονες και σχεδιαστές αναφέρονται στον Jean Prouvé σαν πρότυπο ο οποίος μέσα από το έργο του, τους ενέπνευσε. Μετάξι άλλων οι Renzo Piano, Jean Nouvel και Norman Foster.

«Είμαι ένας εργάτης που απλώς έκανε τη δουλειά του. Ήθελα να χτίσω με τα πιο σύγχρονα υλικά που μπορούσα να βρω όταν έφτιαχνα πράγματα. Αυτό μ’ ενδιέφερε. Κάθε περίοδος σημαδεύεται από τον καιρό της, αλλά σκέφτομαι καθώς μιλάμε για αρχιτεκτονική στο παρόν, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, τίποτα δεν σημαδεύει την εποχή μας. Νομίζω ότι είναι λυπηρό και θα έπρεπε να είναι η εξαίρεση. Ότι φτιάχτηκε στο μεγαλύτερο πλήθος του είναι άσχημο, φρικτό, παραπλανητικό, πλαστογραφημένο. Γι’ αυτό νομίζω ότι είναι σοβαρό το πρόβλημα. Δεν μπορείς να πεις από τι είναι φτιαγμένα τα πράγματα. Χρησιμοποιείται οτιδήποτε αρκεί να φαίνεται σαν κάτι ήδη γνώριμο. Στο τέλος είναι μια απολογία για φορμαλισμό. Και για μένα ο φορμαλισμός είναι το αρνητικό της αρχιτεκτονικής».

Τα παραπάνω λόγια του Jean Prouvé τα άκουσα σε μια μικρή ταινία αφιερωμένη στο έργο του. Μπορεί να μας φαίνεται σκληρός στην κριτική του αλλά νομίζω ότι αυτή η στάση γίνεται καλύτερα κατανοητή αν λάβει κανείς υπόψιν του ότι μερικοί συνήθως πρωτοπόροι μιλούν με βάση το όραμά τους και τα ασυνήθιστα για την εποχή τους κριτήρια και όχι μέσα από τον συμβατική καθημερινότητα στην οποία αναπόφευκτα ζούμε. Ακόμη κι αυτό το βήμα της απελευθέρωσης από τις δεδομένες συμβάσεις, θέλει σθένος και αντοχή απέναντι στις αποτυχίες που συνεπάγονται οι πειραματισμοί και οι δοκιμές καινούριων δρόμων στους οποίους βέβαια αρνείται να μπει το μεγάλο κοινό (όλοι εμείς δηλαδή) μέχρι να ανιχνευθούν από τους τολμηρούς.

Rain and Sun

2008-01-06T15:27:00.001+01:00

Cologne, from the windows of the Krankenhaus der Augustinerinnen
[14:15] Sunday, January 6, 2008

Cologne, from the windows of the Krankenhaus der Augustinerinnen
[14:05] Saturday, January 5, 2008

Λεωνίδας (Leonidas)

2008-01-04T22:53:00.000+01:00

Cologne, Krankenhaus der Augustinerinnen
[18:48] Friday, January 4, 2008

Silvester

2008-01-01T15:47:00.000+01:00

“Silvester” means in German New Year's Eve, the December 31, the final day of the Gregorian year, and the day before New Year's Day.

The Silvester celebration in Germany is a desperately try to catch the moment and stretch the length of a point of time, to a longer durance. But the ever-chancing presence, rolls over each new moment as a winner against any kind of try to cut and deform the time. It is a very absurd “reality”: the smallest peace of time disappears almost to “nothing” but that is the only actual fact of time. Not the past and not the future exist really.
Deforming the time is artificial and virtual. I don’t know if it’s good or bad but it is also art.

Cologne, at Doris and Miguel.
New Year's Eve, [21:33] Monday, December 31, 2007

Oyster
New Year's Eve, [22:44] Monday, December 31, 2007

Cologne, fireworks at Rhine
New Year's Day, [00:19] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, fireworks at Rhine
New Year's Day, [00:21] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, fireworks at Rhine
New Year's Day, [00:23] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, fireworks at Rhine
New Year's Day, [00:28] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, at Doris and Miguel.
New Year's Day, [02:53] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, in the Strassenbahn (Tram)
New Year's Day, [03:34] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, in the Strassenbahn (Tram)
New Year's Day, [03:40] Tuesday, January 1, 2008

Cologne, in the Strassenbahn (Tram)
New Year's Day, [03:43] Tuesday, January 1, 2008

Capricornus

2007-12-23T15:02:00.000+01:00

Εύχεστε να αρέσετε στους άλλους και να σας θαυμάζουν μολονότι τείνετε σε κριτική στάση απέναντι στον εαυτό σας. Έχετε μεν κάποιες αδυναμίες στην προσωπικότητά σας, αλλά γενικά μπορείτε να τις ισορροπείτε. Έχετε στη διάθεσή σας μεγάλες δυνατότητες τις οποίες όμως μέχρι τώρα δεν χρησιμοποιήσατε προς όφελός σας. Προς τα έξω δείχνετε πειθαρχεία και συνειδητοποίηση του εαυτού σας, εσωτερικά όμως έχετε ανησυχίες και ανασφάλεια. Μερικές φορές αναρωτιέστε αν πήρατε τη σωστή απόφαση ή αν πράξατε σωστά. Προτιμάτε μια αναλογία εναλλαγών και μεταβολής και δεν ικανοποιείστε όταν σας εμποδίζουν περιορισμοί και οριοθετήσεις. Έχετε επίσης περηφάνια στο να κρατάτε τη σκέψη σας ανεξάρτητη και δεν αποδέχεστε έτσι αβίαστα τις ερμηνείες άλλων χωρίς τεκμηρίωση και αποδείξεις. Μολαταύτα έχετε διαπιστώσει ότι δεν είναι σοφό να ανοίγεστε πολύ στους άλλους. Μερικές φορές συμπεριφέρεστε εκδηλωτικά, καταδεκτικά και απροκατάληπτα, μερικές φορές όμως γίνεστε εσωστρεφής, δείχνετε επιφυλακτικότητα και συγκράτηση. Μερικές από τις αναζητήσεις σας έχουν μια ροπή να είναι εκτός πραγματικότητας.

Αιγόκερως (Λατινικά: Capricornus, συντομογραφία: Cap) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά (αστρονιμικά όχι αστρολογικά) στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

Ο Αιγόκερως έχει την ιδιαίτερη διάκριση ότι ένας κύκλος της γήινης σφαίρας, ο Τροπικός του Αιγόκερω, φέρει το όνομά του. Αυτό οφείλεται στο ότι στα χρόνια του Πτολεμαίου το νοτιότερο σημείο που μπορεί να βρεθεί ο `Ηλιος στο γήινο ουρανό βρισκόταν μέσα στα όρια του Αιγόκερω. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο `Ηλιος κάθε έτος κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε ο `Ηλιος περνά από το ζενίθ το μεσημέρι στους τόπους που βρίσκονται πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω. Η μετάπτωση του άξονα της Γης όμως έχει αλλάξει το νοτιότερο αυτό σημείο πάνω στην ουράνια σφαίρα, και τώρα βρίσκεται νοτιοδυτικά του αστέρα «μ» Τοξότου στον ομώνυμο αστερισμό. Στην εποχή μας ο `Ηλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Αιγόκερω από τις 21 Ιανουαρίου ως τις 16 Φεβρουαρίου, και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.

Μάπα το καρπούζι δηλαδή; Αν ο Ήλιος στις 21 Δεκεμβρίου περνά μπροστά από τον αστερισμό του Τοξότου και στον Αιγόκερω βρίσκεται από τις 21 Ιανουαρίου ως τις 16 Φεβρουαρίου, τότε τί Αιγόκερος είναι αυτός που ξεκίνησε χθες-προχθές; Ρε συ Υρώ, τί γίνεται εδώ;

Πάντως έτσι εξηγούνται και οι μακριές σκιές στις φωτογραφίες στη προ-προηγούμενη ανάρτηση από την βόλτα της περασμένης Κυριακής... Ο Ήλιος ήταν χαμηλά στον ορίζοντα κατά τον νότο στις περιοχές του ουρανού όπου τις νύχτες εμφανίζεται ο αστερισμός του Αιγόκερου. Χμ... συγνώμη του Τοξότου, στον Αιγόκερω θα περάσει στις 21 Ιανουαρίου.

Από την θητεία μου στα αστρολογικά αποκόμισα το συμπέρασμα ότι στην εποχή μας αν υπάρχει ενός είδους ζωδιακός ρατσισμός αυτός στρέφεται προς το ζώδιο του Αιγόκερου. Πρόκειται για ζώδιο του στοιχείου της γης με χαρακτηριστικά που περιγράφουν μια τάση προς σύνεση, τη προσγειωμένη στάση απέναντι στα πράγματα που συνοδεύεται από διαχειριστικές δεξιοτεχνίες και πραγματισμό. Εξ αυτών, εύκολα και συχνά επιβραβεύεται με επιτυχία η ορθολογική οργάνωση της επιμονής στους στόχους που θα τεθούν. Στα συμπαρομαρτούντα συγκαταλέγονται μια κάποια κοινωνική ανέλιξις ή πλούτος ή τέλος πάντων ότι κι αν είναι αυτό, ένας Αιγόκερος δεν είναι ποτέ στο περιθώριο του κοινωνικού γίγνεσθαι γιατί υποτίθεται ότι σχεδόν ενστικτωδώς δεν καταλήγει ποτέ ούτε ν΄αγοράζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ούτε να κυνηγάει άπιαστες εξωπραγματικές πεταλούδες με την απόχη της ενόρασης. Η άσχημη εκδήλωση των χαρακτηριστικών του μπορεί να καταλήξει στο συνδυασμό της διαχειριστικής δεξιοτεχνίας με μια έντονη ιδιοτέλεια και να παράγει έναν αφανή μηχανισμό που πολλοί, αν κατάφερναν να το διακρίνουν, θα τον κατήγγειλαν σαν «αισχροκέρδεια» (κάθε είδους). Λέω αφανή μηχανισμό, γιατί εύκολα μπορούν να τον εντάξουν στις ισχύουσες συμβάσεις και να μην γίνεται αντιληπτός σαν κάτι αντιδεοντολογικό. Tις ισχύουσες συμβάσεις, ασχέτως αν τις ενστερνίζονται ή όχι, οι του Αιγόκερω, εξακολουθούν να μπορούν να τα βγάζουν πέρα μαζί τους ασκώντας τη λεπτή τέχνη της διαχείρισης (το μεγάλο τους ατού) τουλάχιστον πολύ καλύτερα απ' ότι οι υπόλοιποι του ζωδιακού κύκλου. Δεν λέω ότι έτσι είναι οι Αιγόκεροι, απλώς αναφέρω με τι θα μπορούσαν στην εποχή μας να γειτονεύουν τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στη ζωδιακή μορφή. Κι αυτά (στην εποχή μας επαναλαμβάνω) κάνουν τον καημένο τον Αιγόκερο uncool! Ο κατάλογος περιλαμβάνει: μεθοδικότητα, πειθαρχία, φιλόδοξη στάση στη ζωή, υπευθυνότητα, έλλειμμα συναισθηματικού βάθους κι άλλα πολλά. Για να το εξηγήσω πιο απλά δια της συγκριτικής μεθόδου:

Είπαμε είναι ζώδιο του στοιχείου της γης, Αυτό ήδη δυσκολεύει τα πράγματα. Συνεπώς έχει χάσει το πλεονέκτημα να φιγουράρει πύρινος και φλογερός με όλες τις κοσμογονικές ενεργειακές δυνάμεις που θα έδινε στα χαρακτηριστικά του η φωτιά. (Κριός, Λέων, Τοξότης). Ο Κριός σε κάνει επιθετικό κι ετοιμοπόλεμο, ο Λέων σε κάνει άρχοντα και κιμπαρλή κι ο Τοξότης σου δίνει κινητικότητα ευελιξία κι ενέργεια. Νομίζω ότι στη συγκεκριμένη ομάδα περιττεύει να κάθομαι να καταδεικνύω ότι πρόκειται για τεφαρίκια του ζωδιακού κύκλου.

Ούτε μπορεί να επικαλεστεί, ο Αιγόκερος αιθερικότητα, μακρύ ατενίζων βλέμμα και ελεύθερο ευέλικτο πνεύμα από το στοιχείο του αέρα, που είναι και ιδιαιτέρως in στη κοσμογονική φάση του «πολιτισμού» μας. (Υδροχόος, Δίδυμοι, Ζυγός). «Μπαίνουμε στο Υδροχόο» για τα επόμενα περίπου δύο χιλιάδες χρόνια όπως γνωρίζετε. Πρόκειται για την sience fiction ελπίδα της ανθρωπότητας. Με τα χαρακτηριστικά των Δίδυμων πολλοί αισθάνονται άβολα αλλά είναι ντροπή να τ' ομολογούν. Δίδυμοι σημαίνει γρήγορη διανόηση που δεν χάνει την ελαφράδα της. Όποιος δεν αντέχει βγαίνει στις μέρες μας ο ίδιος out. Οι άσχετοι δηλαδή, κι αυτοί που αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα με την ευφράδεια της διανόησής τους, τους καταλογίζουν διπλοπροσωπία και ξεχνούν ότι ένα βασικό χαρακτηριστικό των πραγματικών διδύμων είναι η καταπληκτική ομοιότητα κι αυτό όχι μόνο στην εμφάνιση. Αμ αυτός ο Ζυγός! Τί αισθητική αρμονία είν' αυτή! Τί καλαισθησία, τι υψηλή εμμονή στην αναζητήση της ισορροπίας. Ο Αδόλφος θα μπορούσε να είναι Ζυγός. Ησυχάστε δεν ήταν, ήταν από τα ζώδια της γής. (Αν ήταν ζυγός δεν θα μπορούσε ν' αποφασίσει τι ταιριάζει καλύτερα στο ρυθμό της αντίληψής του για την αρμονία του έργου του και του κόσμου: να γκαζώσω σήμερα Εσκεναζίμ ή να αρχίζω με τους Σεφραδίμ;) Μη ξεχνάτε, ο Ζυγός είναι το μόνο ζώδιο που δεν είναι ούτε ζωντανό ούτε άνθρωπος ή ανθρώπινη ιδιότητα ή επάγγελμα. Πρόκειται για χρηστική συσκευή! Βρε τι καλό πού 'ναι τούτο; Να τον πάρεις να το βάλεις πάνω στο κομοδίνο να τον χαίρονται και να τον θαυμάζουν! Εμένα μου τυχαίνει ο ωροσκόπος στο Ζυγό...

Στις μέρες μας που η σκέψη προσπαθεί να διατηρήσει την πορεία της στην ενηλικίωσή της και την απελευθέρωση από την μυθοπλασία, επιχειρείται πολύ συχνά η εξής σύγχυση για να είναι πειστική και να επιβεβαιωθεί το θετικόν της καλής πορείας μας προς αυτή την κατεύθυνση: προβάλλονται τα επιτεύγματα της επιστήμης και τα κατορθώματα της τεχνολογίας. Ταυτόχρονα έγινε σαφές ότι αυτά δεν εγγυώνται την επιθυμητή διεύρυνση και την απελευθέρωση. Το στοιχείο του μύθου και του μυστηρίου είναι στη δημιουργική μας φύση κι αυτό αρκεί για να προσδώσει θετικά χαρακτηριστικά στο στοιχείο του νερού (Ιχθύες, Καρκίνος, Σκορπιός) Η σύνδεσή τους με την ανθρώπινη συναισθηματική φύση ή τη σεξουαλικότητα για παράδειγμα αρκεί για να τη βγάλουν παραπάνω από καθαρή κι αυτά τα ζώδια. Ας πούμε, αν θέλετε να είστε in κοιτάξτε να έχετε κάποιου είδους σχέση με το ζώδιο του Σκορπιού. Κάναν ωροσκόπο κάτι τέλος πάντων. Εγώ τη γλιτώνω καλά γιατί ο πλανήτης Άρης (και δεν είναι τυχαίος αυτός ο πλανήτης, είναι του πολέμου και πολύ αρσενικός) καθόταν στον Σκορπιό όταν γεννήθηκα. Τα υπόλοιπα του Σκορπιού το ότι δηλαδή κατά βάση είναι αθώα και κατά κύριον λόγο άκακα ζωάκια (μόνο άμα από άγνοια πέσεις πάνω τους θα αναγκαστούν τα καημένα να σε τσιμπήσουν) συσκοτίζονται από τον φόβο του κεντριού και του θανατηφόρου δηλητηρίου. Πολύ in σας λέω. Τώρα κάτι εμμονές με το μυστήριο και τη θρησκευτικότητα, κάτι ερωτοτροπίες με το στοιχείο του θανάτου, καταφέρνουν να ισορροπούν την τεχνική εποχή μας και γίνονται παραπάνω από ανεκτά. Με παρόμοιο τρόπο τα Ψάρια μεταφράζουν το ανεξερεύνητον του συναισθηματικού κόσμου σε μια γλυκιά ενστικτώδη τρέλα. Και μια τέτοιου είδους τρέλα θεωρείται τόσο πολύτιμη σήμερα!

Εδώ οφείλω να σημειώσω ότι το δεύτερο χειρότερο μετά τον Αιγόκερω που μπορεί να σας συμβεί ζωδιακά είναι να είστε Καρκίνος. Αυτό το ζώδιο του μυστικιστικού νερού είναι το πιο κρυφό και το πιο συναισθηματικό απ 'όλα. Τόσο πολύ που εύκολα χαρακτηρίζεται από την εκδήλωση συναισθηματικών ανασφαλειών και μάλλον γι αυτό πρέπει να προστατεύεται παραμένοντας όσο γίνεται κρυμμένο. Και στη εποχή μας δεν λέει να σε τρώνε οι ανασφάλειες και να μην μπορείς να πατάς στα πόδια σου. Καταλαβαίνετε ελπίζω γιατί το βάζω κι αυτό δεύτερο στη λίστα των out.

Τώρα από το στοιχείο της γης ο Ταύρος τη γλυτώνει πολύ εύκολα. Τον προστατεύει η γοητεία της Αφροδίτης Το στοιχείο της υλικότητας σ' αυτόν εκδηλώνεται θετικά για τα πολιτιστικά μας ήθη γιατί αποκομίζει απ' αυτό την λαγνεία του και την φιληδονία. Το πείσμα και η κτητικότητα παραβλέπονται εύκολα. Για παράδειγμα ο Κάρολος Marx (Ταύρος στο ζώδιο) για τους ειδικούς της αστρολογίας δεν είναι καθόλου τυχαίο που βάσισε την κοινωνικοπολιτική του ανάλυση προσπαθώντας να απαντήσει στο ερώτημα εισάγοντας κριτήρια οικονομολογίας και ψάχνοντας σε ποιόν ανήκει τί;

Η δε Παρθένος χωρίς να τα έχει εύκολα καταφέρνει να γλυτώνει. Αγνότις, καθαρότις και τάξη. Το χειρότερο όμως που μπορεί να της προσάψουν είναι ότι είναι βαρετή, τίποτα παραπάνω. Γιατί είναι καλή, φιλόπονη, βοηθάει, αναλύει σε βάθος κολλάει στη λεπτομέρεια και τέλος πάντων είναι σαν τις νεαρές τις κοπέλες που πρόκειται να... αλλά όχι ακόμη μέχρι να βρεθεί αυτός που θα τις αντέξει και θα τις καταφέρει. Δεν χάνει κανείς από την επαφή μαζί τους. Από την άλλη αν συνυπολογίσει κανείς ότι είναι και τέλειοι (μέσα από την τελειομανία της λεπτομέρειας εννοώ) καμιά φορά βγάζει κάτι κι αυτό. Να σας δώσω μερικά διάσημα παραδείγματα για να γίνει πιο εύκολα κατανοητό αυτό που θέλω να πώ: η Παρθένος Μαρία η Θεομήτωρ, (η Παναγία ντε!) ο Sean Connery κι ο Michael Jackson!

Όπως μπορείτε να δείτε,
ούτε η εικονογραφική παράδοση δεν βοηθάει ιδιαίτερα το ζώδιο του Αιγόκερου.

Από χθες ο junior έχασε την δυνατότητα να γεννηθεί σε άλλο ζώδιο από αυτό του Αιγόκερου. Απ' εδώ και πέρα δεν μπορεί παρά να έχει αυτό το ζώδιο. Και δεν φτάνει αυτό, θα βρεθεί σε μια οικογένεια με μητέρα Ταύρο και πατέρα Παρθένο. Η χαρά του στοιχείου της γης δηλαδή. Ο κίνδυνος για μια πολύ βαρετή προσγειωμένη οικογένεια παραμονεύει. Ευτυχώς θα μετρήσουν ελαφρυντικά τα εξής θετικά χαρακτηριστικά των ωροσκόπων τα οποία όπως θα γνωρίζετε είναι το δεύτερο σημαντικό στοιχείο του κάθε προσωπικού ζωδιακού κύκλου. Ο πατέρας όπως είπαμε έχει ωροσκόπο στο Ζυγό (καλό θεωρείται αυτό) και η μητέρα έχει ωροσκόπο στον Κριό (το πιο πολεμικό απ΄ όλα τα ζώδια). Έχουμε λοιπόν έναν πατέρα με ζώδιο γη και ωροσκόπο αέρα και μια μητέρα με ζώδιο γη και ωροσκόπο φωτιά. Για να συμπληρωθεί η οικογενειακή ζωδιακή αρμονία το παιδί θα πρέπει να γεννηθεί με ωροσκόπο του νερού. Αυτό θα ήταν χάριν πολυπλοκότητας ζωδιακά ευκταίο. Τώρα το «χειρότερο που μπορεί να συμβεί σύμφωνα μ' αυτά που αράδιασα παραπάνω, είναι ο μικρός να βγει Αιγόκερως με ωροσκόπο Καρκίνο...

Για να συμβεί αυτό αρκεί να γεννηθεί τις βραδυνές ώρες γύρω στις 8.
Σήμερα απ' ότι φαίνεται τη γλιτώνουμε με τον Καρκίνο.

Γνωστοί στο ζώδιο του Αιγόκερου:
Humphrey Bogart (25 Δεκεμβρίου 1899)
Elvis Presley (8 Ιανουαρίου 1935)
David Bowie (επίσης 8 Ιανουαρίου 1947)
Αγγελική Αυγητίδου (σήμερα είχε γενέθλια)
Ανδρόνικος Καραμανλής (26. Δεκεμβρίου)
Ιησούς Χριστός (εκεί γύρω στις 25 Δεκεμβρίου ίσως και λίγο αργότερα)

Καλά Χριστούγεννα!

Μια εξήγηση για το κείμενο στην αρχή του post (το πρώτο κομμάτι με τα παχια γράμματα πάνω, πάνω)

Ο καθηγητής Bertram Forer το 1948 δήλωσε την πρόθεσή του στους φοιτητές του για την διεξαγωγή ενός τεστ προσωπικότητας. Στο τέλος έδωσε στο κάθε φοιτητή τα αποτελέσματα από την έρευνα και ζήτησε από τον καθένα να αξιολογήσει την ευστοχία του συμπεράσματος για τον εαυτό του. Η κλίμακα ήταν 0, μηδέν (= δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην αλήθεια) μέχρι 5 (= ανταποκρίνεται πολύ καλά). Ο μέσος όρος της βαθμολογίας που βγήκε απ' όλους τους φοιτητές ήταν 4,26 βαθμοί. (Δηλαδή το κείμενο ανταποκρίνονταν πολύ ως αρκετά καλά στην πραγματικότητα)

Μεγάλη ήταν η έκπληξη όταν αποκαλύφθηκε στους φοιτητές ότι όλοι τους αξιολόγησαν ακριβώς το ίδιο κείμενο το οποίο ο καθηγητής Forer συνέθεσε από το Ωροσκόπιο περιοδικού που αγόρασε από το περίπτερο. Από τότε επαναλήφθηκε άπειρες φορές το τεστ με το ίδιο ακριβώς κείμενο. Ο μέσος όρος της βαθμολογίας κινείται πάντα εκεί γύρω στο 4.

Το κείμενο στην αρχή του post είναι μια γρήγορη μετάφραση του κειμένου που μοίρασε στους φοιτητές ο καθηγητής Bertram Forer το 1948 (καθώς και στις επαναλήψεις του πειράματος τα επόμενα χρόνια) προς αξιολόγηση ευστοχίας των αποτελεσμάτων της έρευνας περί της προσωπικότητάς τους. Το φαινόμενο ονομάτηκε Forer effect ή personal validation fallacy or the Barnum effect.

3D Ultrasound Picture

2007-12-18T19:42:00.000+01:00

Cologne Tuesday, December 18, 2007

Sunday walk

2007-12-16T23:55:00.000+01:00

Cologne Sunday, December 16, 2007

Cologne Sunday, December 16, 2007

bigger view of the Map

Waiting

2007-12-16T17:42:00.001+01:00

Cologne Sunday, December 16, 2007

Cologne Sunday, December 16, 2007

Waiting and listening music...

Download and listened juniors favorites music tracks:

Track 01 for junior (mp3 0,37 MB)
Track 02 for junior (mp3 0,83 MB)

Not the only one who `s waiting

Cologne Sunday, December 16, 2007

Cat waiting on the window and looking at the pedestrian

Christmas fever in Cologne

2007-12-14T19:05:00.001+01:00

Metzgerei Schmitz
Cologne Thursday, December 13, 2007

Christmas decoration
"SCALE" Spezialist für Wasserpfeifen

Cologne Thursday, December 13, 2007

Düsseldorf again

2007-12-12T21:56:00.000+01:00

Cologne main train station and Dom
Today, Wednesday, December 12, 2007

Königsallee in the center of Düsseldorf
The most central, fashion street in the village
Today afternoon, Wednesday, December 12, 2007

in the center of Düsseldorf
Today afternoon, Wednesday, December 12, 2007

The three slices building of Thysen from Richards flat.
In the centre of Düsseldorf
Today, Wednesday, December 12, 2007
This view in Google Maps >>

The three slices building of Thysen
In the centre of Düsseldorf
Today, Wednesday, December 12, 2007

The three slices building of Thysen
In the centre of Düsseldorf
Today, Wednesday, December 12, 2007

Neoclassical sculpture in front of the park lake and the three slices building of Thysen
In the centre of Düsseldorf
Today, Wednesday, December 12, 2007

I think (nothing less then) Henry Moore sculptures
In the centre of Düsseldorf
Today afternoon, Wednesday, December 12, 2007

Heinrich-Heine Allee
There is lots of Japanese and Greeks in Düsseldorf.
You can hear it on the streets.
Today afternoon, Wednesday, December 12, 2007

Heinrich-Heine Allee, (Ivan_Morley)
There is lots of art galleries in Düsseldorf.
Today afternoon, Wednesday, December 12, 2007

Friends waiting for the birth of their daughter.
Her name will be “Kanya”
In the centre of Düsseldorf in front of “Salon des Amateurs”
Today afternoon, Wednesday, December 12, 2007

Bid for art!

2007-12-05T19:08:00.001+01:00

Interested in art? You can buy original paintings from an artist (Dora Helblig) in ebay. Bid for art!

Here is this week´s list on ebay >>

"Quitte" 2007, Öl auf Leinwand, 13 x18 cm

"Kännchen" 2007, Öl auf Leinw. 18 x13 cm

"black appels" 2007,Öl auf Leinwand,18x24cm

"drei Äpfel" 2007, Öl auf Leinwand, 20 x 25 cm

Επεκτείνομεν σήμερον επικινδύνως την κυριαρχίαν μας επί της φύσεως

2007-12-03T23:20:00.000+01:00

Αντέγραψα ένα καταπληκτικό κείμενο του Νίκου Καρούζου που διάβαζα χθες το βράδυ. Πρόκειται για κάτι που έγραψε τον Ιούνιο του 1975. Ο ποιητής χρησιμοποιεί ξαφνικά καθαρεύουσα για να μιλήσει για τις εξελίξεις του μέλλοντος σε συνδυασμό με την ανθρώπινη φύση, την κτητικότητα κι ανακατεύει αναφορές για τη γλώσσα (την ελληνική) και στο τέλος τον θαυμασμό του για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Το μεγαλύτερο όμως μέρος του κειμένου αναφέρεται στις οικολογικές εξελίξεις είναι πολύ ενδιαφέρον. Καμιά φορά συνηθίζω δια της παράληψης τμημάτων των κειμένων να επικεντρώνω σ’ αυτό που θέλω να καταλάβω. Η αντιγραφή έγινε χωρίς να ακολουθηθεί η ορθογραφία του πρωτότυπου, στο μονοτονικό σύστημα.

Ψάρι, συγνώμη ιχθύς, σολομός (εξ Αλάσκας!) που μαγείρεψα χθες το βράδυ.
Sunday, December 2, 2007

Η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
ΚΑΙ ΑΙ ΠΡΟΣΗΛΩΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
[ΕΝΥΠΝΙΟΣ ΟΜΙΛΙΑ, ΦΩΣΦΟΡΙΖΟΥΣΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΩΣ,
ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΥΚΝΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΕΛΑΤΩΝ
ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΝΗΠΙΩΝ ΚΛΑΥΘΜΥΡΙΖΟΝΤΩΝ]

[…] Η εικών του κόσμου, συμφώνως προς την μετέωρον [αυτήν] άποψιν, πρόκειται να αλλάξη κατά τρόπον εντυπωσιακόν. Το σύνολον της ζωής, εν ολίγοις, προβλέπεται φωτεινότερον και βαθύτερον εις τον απέραντον δρόμον της Ειμαρμένης... Καθ’ ημάς εντούτοις αι του μέλλοντος ενατενίσεις ουδεμίαν έχουν ουσιώδη σημασίαν και μεθ’ όλης της απλής πραγματικότητος υποστηρίζομεν ότι κατ’ αρχαίαν και αδιάσειστον αλήθεια οι άνθρωποι, και παρά πάσαν βροτείαν πρόοδον, εξακολουθούντες αδιακόπτως να τέρπωνται και να οδυνώνται, υπό τον αόμματον ήλιον, εντός της πνιγηράς ατομικότητος, ήγουν της κτητικότητος, μίαν και μόνην μεταμόρφωσιν χρειάζονται, την προκαλουμένην από την συνείδησιν της απτής μοναδικότητος του παρόντος, ιδρυομένης εις την αποποίησιν του κακού, και το κακόν είναι πάντοτε και συλλήβδην η ατομικότης, η καταλύουσα υπούλως το πρόσωπον, ως δήθεν εσωτέρα αυτού δύναμις και προάσπισις. Παρήγορον πάντως ας θεωρήσωμεν ότι, παρ’ οιασδήποτε σοβαράς αμφιβολίας δια τα φωτεινότερα και βαθύτερα του μέλλοντος, ο παμμεγέθης Έρως δεν θα παύση να διαστέλλη τους οφθαλμούς των εν ηδονή κλυδωνιζομένων. Ανατιλέκτως, θα έχωμεν σπουδαίας μεταβολάς της Σκέψεως, αλλά και άλλας μυθιστορίας περί Υπάρξεως, άλλα τερτίπια της διανοίας, άλλα ευρήματα εις το διαβολάλωνο, την αυγούσταν επιστήμην αενάως εκλεπτυνομένην, πλην ο θάνατος, δηλονότι ο Έρως εν ετέρα μορφή ουδ’ αυτός θα παραλείψει να έκχέη το υπέροχον μύρον της ανυπαρξίας.
Ομιλώ εις την ηδύλαλον καθαρεύουσα, γλώσσαν η οποία λειτουργεί δι’ όλους ομοιομόρφως και κατ’ αυτόν τον τρόπον μας επιτρέπει να σχηματίζωμεν ακόπως τας σκέψεις μας. Είναι αυτή αναγκαία, μάλιστα, εις ωρισμένας περιπτώσεις. Χαρίζει άλλωστε κάτι το υπερφυσικόν εις τον έλληνα. Οδηγεί ευκολώτερον εις την εκκλησίαν. […]

Επεκτείνομεν σήμερον επικινδύνως την κυριαρχίαν μας επί της φύσεως, εκτοπίζομεν αυτήν καθ’ ημέραν και βαναυσότερον. Εξοντώνομεν τα δύστηνα όρη και, τρισχειρότεροι του Τζακ εκείνου του Αντεροβγάλτη, κρεουργούμεν ελαφρά τη καρδία τα πανάγια δάση. Καταστρέφομεν εκτάσεις και εκτάσεις, δια να υψώνομεν κατ’ αριθμόν μέγαν και αεί συντελούμενον πελώρια κυτία σπίρτων, τας λεγομένας πολυκατοικίας ή τους ακόρεστους πύργους, ως εκείνος ο ανθελληνικώτατος των Αμπελοκήπων, αφανίζοντες ταυτοχρόνως τον άσπιλον και όλως αδιαμαρτύρητον αέρα δια θαυμασίων καυσαερίων, ενώ παραλλήλως μολύνομεν εκ συστήματος την θάλασσαν, την δήθεν ηγαπημένην και δια κοπρώδους σωρείας ελαφρών ασμάτων μονοτόνως εξυμνουμένην – εξελίξεις, λέγουν αι οποίαι, όμως, προσθέτομεν ημείς και δεν σφαλλόμεθα, προσφέρουν και εις αυτούς ακόμη τους λαύρους και γαυριώντας εξελικτικούς ερεβώδη απελπισίαν, εξελίξεις, βεβαίως, και αύριον ή μεθαύριον – ιδικαί μας αι ασθμαίνουσαι ως αραβικαί φορβάδες δεκαετίαι και τας εύχομαι δι’ όλους πολλάς εκ βαθέων καρδίας – θα έχωμεν αεροβιομηχανίας, λόγου χάριν, και θα αγοράζομεν «καθαρόν αέρα Ολύμπου» και «καθαρόν αέρα Ιμαλαΐων», εντός πλαστικού πιθανώς ή και φιάλης, χαράς ευαγγέλια μάλιστα δια τας εταιρείας διαφημίσεων, την αφόρητον τηλεόρασιν, όσον και την φορητήν, και τα συναφή τούτων...
Αλλ’ έχομεν τα άστρα, θα κραυγάση ευδαίμων ο ιδεολόγος οπτιμιστής, ομιλών από άλλης, αναντιρρήτως, και απωτάτης ανθρωπότητος, διότι ημείς αναμφιβόλως, παρ’ όλας τας ιλιγγιώδης επιτεύξεις της Ιατρικής, δεν θα υπάρχωμεν δια να απολαύσωμεν το «φωτεινότερον και βαθύτερον» του κόσμου τούτου – τι μέγα κρίμα... Σημειούμεν εν τούτοις μετά πολλής της θλίψεως ότι οπουδήποτε και να φτάση ο άνθρωπος τα αυτά ή και χειρότερα θα πράξη, συνεχίζων εξαιρέτως την μελαγχολικήν ιστορίαν της κτητικότητος. Επομένως, η αληθής και σωτηριώδης εξέλιξις έγκειται εις θεάρεστον λύσιν του παλαιολιθικού προβλήματος της υπάρξεως και η λύσις αυτή λέγει ότι πρέπει κάποτε να επεκτείνωμεν την καρδίαν εις τας προς αλλήλους σχέσεις μας και τας προς την φύσιν, ήγουν την μη-κτητικότητα, πρέπει κάποτε να επεκτείνωμεν την εν ημίν αθωότητα την οποίαν αλίμονο αφανίζει η αδιάκοπος τάσις προς πολιτισμόν, ήτοι προς κτήσιν. Ήδη δε το όνειρον πολλών ανθρώπων αφυπνιζομένων είναι μόλις ένα χωραφάκι με πενιχρόν οικίσκον εις τας νήσους ή την χερσαίαν ύπαιθρον, αλλ’ όμως βεβαιωθήτωσαν άπαντες ότι προς αυτήν την κατεύθυνσιν η αντίστασις αποβαίνει ματαία, διότι η μάχη πρέπει να δοθεί εντός της ίδιας της κολάσεως, η οποία, εάν την αφήσομεν αμέριμνοι να επεκτείνεται και να επεκτείνεται, θα κατακαλύψη μίαν ημέραν με τας πολλαπλασιαζομένας αυτής φλόγας και το λυτρωτικόν χωραφάκι μας και τον οικίσκον...

Κατακλείοντες την ζοφεράν αυτήν ομιλίαν, εν τη καλή προαιρέσει να ευχαριστήσωμεν και τους δημοτικιστάς, μνημονεύομεν σχετικόν προς τας ανωτέρω σκέψεις μας ποιημάτιον, το οποίον παλαιότερον εφιλοτεχνήσαμεν υπό τον τίτλον «Ο άκέραιος κυρ Αλέξανδρος»:

[…]
Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει
πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο
κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα
πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.
Μα είν’ αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση
με ξυπόλυτα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.
Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος
εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης
και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.

Του Νίκου Καρούζου
(Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1926 και πέθανε στην Αθήνα το 1990)

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Σπείρα, τεύχος 2, Ιούνιος 1975 σελ. 108-109. Το απόσπασμα είναι αντεγραμμένο εδώ, από το «Νίκος Καρούζος, πεζά κείμενα», Νοέμβριος 1998, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ (ISBN 960-7721-40-3) με φιλολογική επιμέλεια της Ελισάβετ Λαλουδάκη. Η αντιγραφή έγινε χωρίς να ακολουθηθεί η ορθογραφία του πρωτότυπου, στο μονοτονικό σύστημα.

Cologne today, (14:39) Monday, December 3, 2007
(mobile phone photo)

Αυτοκινητόμορφος μπετονένιος όγκος πάνω στη διαχωριστική νησίδα ανάμεσα στα πραγματικά αυτοκίνητα της πόλης. Πρόκειται για γλυπτό έργο στημένο εδώ και πολλά χρόνια στη μέση πολυσύχναστου κεντρικού δρόμου στη Κολωνία. (Άλλη φορά θα ψάξω και θα βρω στοιχεία για τον καλλιτέχνη και το έργο, γιατί με εντυπωσιάζει εδώ και 10 χρόνια αυτό το ακίνητο «αυτοκίνητο» από τσιμέντο)

Jugendamt

2007-11-29T05:11:00.000+01:00

According the laws of the States of Gernany,

Greece

and

Canada

, junior has now a Father…
Το Jugendamt είναι κάτι σαν την υπηρεσία ανηλίκων ή υπηρεσία νεολαίας, (νέας γενιάς)

Appointment in the Jugendamt in Cologne.
Tuesday, November 27, 2007

This building in Google Map >>

Ανδρέας Κάλβος (Andreas Kalvos)

2007-11-28T08:38:00.000+01:00

a
Diejenigen die die Kupferhand
schwer der Angst fühlen,
das Joch der Sklaverei sollen sie behalten;
Tugend und Mut will
die Freiheit

DIE LYRISCHEN
Von Andreas Kalvos. Verlegt in Paris in 1826
Lied viertes AUF SAMOS (Abschnitt)

α'
Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

ΤΑ ΛΥΡΙΚΑ
Tου Ανδρέα Κάλβου. Εκδόθηκε στο Παρίσι το 1826.
Ωδή τετάρτη ΕΙΣ ΣΑΜΟΝ (απόσπασμα)

Richards flat in Düsseldorf. Tuesday, November 27, 2007

Εξαιτίας της συγκυρίας άσχετων κατά βάθος μεταξύ των συμβάντων της προηγούμενης βδομάδας και των τελευταίων ημερών, ξανασυνάντησα ένα ποιητή που λίγο γνωρίζω. Είναι απ’ αυτές τις συγκυρίες που εύκολα ονομάζονται πολλές φορές συμπτώσεις. Αλλά η μόνη σύμπτωση είμαι εγώ ο ίδιος που οδηγώ τα συμβάντα να συμβαίνουν γύρω μου και να τα αντιλαμβάνομαι με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν συνοχή την οποία εκ των υστέρων θαυμάζω κι απορώ σαν σύμπτωση! Θέλω να πω ότι αν υπάρχει μια σύμπτωση, τότε πρόκειται για την συγκυρία των παράλληλων και διαδοχικών συμβάντων που διαλέγω να αντιληφθώ και να συμπέσουν σ’ εμένα. «Να υποπέσουν στην αντίληψή μου» που λέγανε παλιότερα...

Richards flat in Düsseldorf. Tuesday, November 27, 2007

Εννοώ φυσικά τον Ανδρέα Κάλβο. Αυτό που κυρίως γνώριζα από πολλά χρόνια τώρα ήταν οι παραπάνω γνωστοί στοίχοι. Ομολογώ ότι μόνο μέσα από αυτή τη μισή αποσπασματική γνώση τέτοιων λίγων στίχων, έφτανε αυτό για να ανεβαίνει η δύναμη τους κάθε τόσο και να με απασχολούν. Κάτι σημαντικό, δυνατό και στρόγγυλο κρύβονταν σαν φανερωμένο μυστικό στα λόγια του ποιητή και μπορούσε να δίνει υλικό για σκέψη και συζήτηση για πολλές στιγμές και για πολλά χρόνια. Όπως συμβαίνει συνήθως δηλαδή με τα ποιήματα.

Το σημαντικό όταν μαθαίνω περισσότερα γι αυτόν το ποιητή μετατοπίζεται τελευταία από την «αρετή» και την «τόλμη». Μετατοπίζεται στην όρεξη για χαρά. Ο ποιητής μέσα από τις συγκυρίες της προσωπικής του βιογραφίας και τις συγκυρίες της ιστορίας μέσα στις οποίες τυχαίνει να τον ρίξει η ζωή, διαλέγει να θέσει ακόμη και την τέχνη του, την ποιητική δημιουργία στην υπηρεσία του αγώνα. Έτσι δικαιολογείται και η θεματολογία που επιλέγει και η αυστηρότητα της φωνής του και του ύφους που βγαίνει από τη γλώσσα του. Το καταπληκτικό είναι ότι άλλοι ποιητές πολύ αργότερα στον εικοστό αιώνα ανακαλύπτουν και τραβούν στην επιφάνεια τον νέο υγιή άνθρωπο που έχει όρεξη για χαρά και ζωή και ομορφιά. Παραθέτω πως μιλάει γι’ αυτόν και τι διαλέγει ο Οδυσσέας Ελύτης:

Αυτός ο ζωντανός έφηβος με την αμίαντη δροσιά της ψυχής του στυλώνει πάντοτε, από το Λιβόρνο όπου βρίσκεται, τα ορθάνοιχτα και αχόρταγα μάτια του

«επί το μέγα πρόσωπον της γής πολυβοτάνου, ‘κει οπού τα δάκρυα της νυκτός γίνονται κρίνοι, ‘κει οπού ο Ήλιος φαίνεται εις τον ορίζοντα ωσάν χαράς ιδέα και τα πολλά νησιά δείχνει του Αιγαίου».

Θα μπορούσε, στ’ αλήθεια, να κάνει εκεί μια ζωή ελεύθερη, επάνω στα ευτυχισμένα χώματα, μέσα σε πλούσια περιβόλια, μαζί με «κοράσια οπ’ είχαν ψυχήν ‘σαν φλόγα, χείλη ‘σαν δροσισμένα ρόδα, λαιμόν σαν γάλα». Ή, ακόμα, ύστερα από κάποιο μεγαλόπρεπο δείλι, «όταν το εσπέριον άστρον ο ουρανός ανάπτη», θα μπορούσε να δοκιμάσει την απροσδιόριστη – τόσο γλυκιά και τόσο πικρή μαζί – γεύση της νεότητας, ν’ αναζητήσει μέσα στα «γέμοντα έρωτος και φωνών μουσικών θαλάσσια ξύλα το σώμα και το στήθος των λαμπρών Ζακυνθίων, άνθος παρθένων». Να γείρει πίσω το κεφάλι του ευτυχισμένος ενώ μέσ’ από τη μεγάλη καρδιά της θάλασσας θα ‘φτανε, από πολύ μακριά, «των πλεόντων το έϊα μάλα». Θα μπορούσε... Γι’ αυτό και με κόπο συγκρατεί μια κραυγή που έπνιγε από καιρό τα στήθη του:

«Α! μόνον ας ζήση ο άνθρωπος, ότι είναι η γη παράδεισος, και η ζωή μία».

Richards flat in Düsseldorf. Tuesday, November 27, 2007
This view in Google Maps >>

Τα μυρισμένα χείλη
της ημέρας φιλούσι
το αναπαυόμενον μέτωπον
της οικουμένης […]

Όπου τρέμουσιν άπειρα
τα φώτα της νυκτός,
εκεί υψηλά πλατύνεται
ο γαλαξίας και χύνει
δρόσου σταγόνας.

PFAD ZUM INNERSTEN GEDANKEN

2007-11-23T01:03:00.000+01:00

Nikos Karousos
Born in Nafplion in 1926 and died in Athens in 1990.
His final volume appeared, posthumously, in 1991.

PFAD ZUM INNERSTEN GEDANKEN

Ich höre; du bist Musik
aber wer kann das Hören
hören?
Was willst du mit so viel Musik mit ohne Fleisch
ohne ihre Todeslaken die aus Smaragden
und ohne
den Pflaumenfarbigen Geflügel von dem schnellen
Altern der stilllosen Insekten…
Ein exzellenter Singer wie du es schon kennst
ist die rohe die am meisten gefärbte Erscheinung
und die große Mobile Schlucht des Wales
zwischen der Streitigkeit im chemischen hellblauen
-brauchst jetzt nicht laut zu sagen, wir kennen es alle
wohin der Eros sie hingeschleppt hat
mit seinem Nagel herumbohrend die gnadenlose
Dunkelheit.
Und der Dichter was macht er -wirst du mir sagen…
Er sorgt so dass
die Quellen des Wahnsinns austrocknen.

Nikos Karousos ERINERUNGS VERGESSENHEIT [1982]
Übersätzungsversuch : delta-kapa

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΝΔΟΜΥΧΟ ΣΤΟΧΑΣΜΟ

Σ’ ακούω είσαι μουσική
μα όμως ποιος μπορεί ν’ ακούει
την ακοή;
Τι ναν την κάνεις τόση μουσική με δίχως κρέατα
δίχως τα σάβανά της τα σμαράγδινα
και δίχως
τα βυσσινιά φτερούγια στα ογλήγορα
γερατειά των αεικίνητων εντόμων…
Ένας υπέροχος τραγουδιστής όπως το ξέρεις
εν’ η ωμότητα η πιο βαμμένη λάμψη
και το μεγάλο κινητό φαράγγι της φάλαινας
ανάμεσα στην έριδα στο χημικό γαλάζιο
- μην το φωνάξεις τώρα, όλοι το γνωρίζουμε
οπού ο έρωτας την έχει σκυλοκουβαλήσει
σκαλίζοντας με το νύχι του το άσπονδο ολόγυρα
σκοτάδι.
Κι ο ποιητής τι κάνει – θα μου πεις…
Αυτός κοιτάζει
να στερέψει τις πηγές της τρέλας.

Νίκος Καρούζος ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΗ ΛΗΘΗ [1982]

Interesting articles:

From essays published in a special issue of Vivliothiki (a book-review section of the national newspaper Eleftherotypia) dedicated to Karouzos, September 25, 1998.

Issue 2.699 of the 57th year (August 9-23, 1979) of the French weekly literary review of the time Les Nouvelles Littéraires, Nikos Karouzos wrote the following self-explanatory text, typed in red ink and in the traditional polytonic system:

Nobody asked me to write. Consequently, no mathematical logic is in my favour if I should seek justification. In the end, the way I am adapting to exist as a poet is like a man who is grazing his own personal sheep without being a shepherd at all. Possibly I may exist as a poet because I did not become an astronomer, as I imagined I would as a child, or a philosopher, as I thought about later, absorbed exclusively in philosophical interests. The fact is this: poetry keeps me hanging onto the bitterness that we call life, and life devotes me to poetry. I resent existing, but existing – damn it to hell – has a certain allure, as they say. This contradiction is crushing me. I would say that no, I am not a automobilist of verses, I am a walker of verses; I don’t belong to highways (Pythagoras told us to avoid walking on them); I created my own path by myself, and nobody treads it but love and I. The poet’s drama, in my opinion, is not to express reality, but to overcome it. The true poet creates outstanding business with existence – that’s what I believe – and his vision, a chimera if you wish, is to break the fetters of reality. For me, poetry is an ontological self-illusion, unless the poet meets and achieves the freedom of existence (i.e. the extinguishing or reduction of the ego to the intellect of the heart – i.e. what used to be called holiness) which shatters reality and leads man to the living infinity of universality.

Dimitris Kalokyris: Stones of Dreams

Examining the philosophical ideas behind Karouzos’ poetry, Tassos Goudelis finds that the concept of ‘existence’ lies at the bottom of them all. “This elemental word, shattered or rather proteanly transformable in Karouzos’ verses, offers magical flights, diverse hues and an unfathomable depth that simply astounds.”

“I suckle divinity / it suckles me”
Nikos Karouzos

For Karouzos, the world, things in general, are creations of language and time: these two concepts fuse with their creations and may become ‘apparent’ like lightning exclusively through the medium of great poetry. At this point, it is easy to understand the dimension that the poet ascribed to the word ‘create’ – which in Greek is the etymological root of poetry (poio).

Tassos Goudelis: Gaol and Supplication

Although Karouzos is not a religious poet, God-inspired and spiritual elements play an important part in his work, argues Vangelis Xadjivassiliou. “For though God features regularly in it, he does not do so in order to reassure or promise but to enlarge and intensify the void of existence and the anguish and agony of death to their very limits.”

Vangelis Xadjivassiliou: Our Gods are Made of Clay

Do you remember?

2007-11-19T18:29:00.000+01:00

Do you remember, when we where in love?
rrrrrap tap-tap, tap
rrrrrap tap-tap dabadap
rrrrrap tap-tap, tap
rrrrrap tap-tap dabadap
Do you?
Do you remember, when we fall in love?
Do you remember?
Do you remember the time when we fall in love?
Do you remember how we use to talk?
Do you remember when we first meet girl?

Here is more >>

Musik from Shantel

2007-11-19T18:02:00.000+01:00

Waiting in IKEA. Tuesday, October 30, 2007
(mobile phone photo)

www.bucovina.de

Η σελίδα που βγαίνει μετά το link χρειάζεται μερικά κλικ ακόμη. Aνοίγει ένα pop-up παράθυρο όπου γίνεται η επιλογή της γλώσσας. Μετά από αυτό προτείνω την επιλογή (πάνω στη μέση) Gallery και μετά κλικ στο play στο Video Disko Partizani. Από την αρχή της επίσκεψης της σελίδας προτείνεται να είναι ανοιχτός ο ήχος για να ακούγεται η μουσική δυνατά...
Τον άκουσα πριν από ενάμισι χρόνο στο Salon des Amateurs και ένιωσα την ανάγκη να τον πλησιάσω για να του πω ότι έχω να χορέψω έτσι από τότε που ήμουν μαθητής κι έβγαινα με τους συμμαθητές μου στη Θεσσαλονίκη σε κάνα ποντιακό κέντρο...

Die Seite braucht noch par Klicks nach der Erscheinung des links öffnet sich ein pop-up Fenster. Nach der Auswahl von Sprache empfehle ich den link Gallery und dann klick auf play im Video Disko Partizani. Der Ton muss am besten laut eingestellt sein.
Ich habe ihm vor ein und halb Jahr ungefähr im Salon des Amateurs gehört. Ich bin zu ihm gegangen und musste ihm sagen dass ich so viel seit meine Schulzeit in Thessaloniki nicht getanzt habe…

I missed in Düsseldorf

2007-11-19T17:05:00.001+01:00

Kölnertsrasse in Düsseldorf. Sunday, October 28, 2007
(mobile phone photo)

Princess Superstar was last week in Düsseldorf !
Check out the bootleg video in QuickTime here.

Kölnertsrasse in Düsseldorf. Sunday, October 28, 2007
(mobile phone photo)

Who is that Greek Michalis Hatzigiannis guy?

Poesie

2007-11-14T14:07:00.001+01:00

Waiting in IKEA. Tuesday, October 30, 2007

Ich denke dass wir dem Inhalt des Lebens befreit von jeder Überzeugung oder vorgeurteiltes Auffassungsvermögen, gegenübertreten könnten. So dringen wir mehr und ruhiger in der Realität ein. Folglich, das einzige was ich zu sagen habe ist dass die zeitgenossische Poesie das ist was sie ist.

Tatsächlich, die Poesie hat Teilnahme an den Werten des Kosmos. Sie drückt aus, tiefere archetypische Nostalgien des Menschen, und ist die wichtigste Schule für Freiheit. Sie zeigt dem Menschen seine Bindungen mit etwas Absolutem, mit etwas was keine Auslegung zulässt. Meine Meinung ist dass die Poesie in komplexere als früher Vergegenwärtigungen der Existenz hingeht und in mehr innere "Ausblicke"...

Nikos Karousos, Interviews Abschnitt aus der Zeitung Νέα Πολιτεία, 22 Oktober 1969

Σκέφτομαι ότι θα μπορούσαμε ν' αντιμετωπίζουμε το περιεχόμενο της ζωής απαλλαγμένο από κάθε πεποίθηση ή προκαταβολική αντίληψη. Έτσι, μπαίνουμε περισσότερο, και πιο ήρεμα, στην πραγματικότητα. Συνεπώς , το μόνο που έχω να πω είναι ότι η σύγχρονη ποίηση είναι αυτή που είναι.

Πραγματικά, η ποίηση μετέχει στις αξίες του κόσμου. Εκφράζει βαθύτερες αρχετυπικές νοσταλγίες του ανθρώπου, και είναι το σπουδαιότερο σχολείο ελευθερίας. Δείχνει στον άνθρωπο τους δεσμούς του με κάτι απόλυτο, με κάτι ανεπίδεκτο ερμηνείας, Η γνώμη μου είναι ότι η ποίηση προχωρεί σε πιο πολύπλοκες από άλλοτε συνειδητοποιήσεις της υπάρξεως και σε πιο εσωτερικές "θέες"...

Δίνονται κάθε τόσο διάφοροι ορισμοί (για την ποίηση). Προσωπικά, δεν συμπαθώ καθόλου τους ορισμούς, γιατί σκεπάζουν αντί να ξεσκεπάζουν τα ζητήματα. Ειδικά στο θέμα της ποιητικής λειτουργίας και κατ’ επέκταση της ποιήσεως, οι δυσκολίες να την ορίσουμε αυξάνουν, επειδή κάθε ποιητής είναι και ένα είδος ορισμού της ποιήσεως…

Η μοναξιά, φίλε, είναι τρομερή στις μέρες μας. Το κακό το έκανε η περίφημη «καταναλωτική κοινωνία», στην οποία ζούμε. Πολλαπλασιάζουμε ολοένα τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, με αποτέλεσμα να μην έχουμε ούτε λεπτό της ώρας για ανθρώπινη επαφή, για γνησιότητα επικοινωνίας. Η μοναξιά μας γίνεται έτσι το σκληρό τίμημα της παγερής ομαδικότητας, που καθορίζεται από δυο θεότητες: την ταχύτητα και τη διαφήμιση.

Και πώς εξηγείται το γεγονός ότι το είδος (η ποίηση) στη χώρα μας δεν έχει μεγάλο αναγνωστικό κοινό; Μήπως αυτό οφείλεται στην «ερμητικότητα» της μοντέρνας ποιήσεως;

Οφείλεται κ α ι στην «ερμητικότητα». Βασικά, όμως, προέρχεται από το χαμηλό πνευματικό επίπεδο του μεγάλου αναγνωστικού κοινού. Βλέπετε την κυκλοφορία που έχουν τα φτηνά σε περιεχόμενο έντυπα, βλέπετε τη λύσσα που έχει πιάσει τον κόσμο για εύκολη απόλαυση… Πώς να υπάρξει, λοιπόν, αναγνωστικό κοινό της ποιήσεως; Υπάρχει μόνο η αδυναμία των περισσοτέρων ανθρώπων να ξεπεράσουν την τυπική λογική τους.

Η ποίηση δεν πιστεύω πως θα χαθεί ποτέ από τον κόσμο. Γι’ αυτό το πράγμα είμαι βέβαιος, επειδή δεν θα λείψουν ποτέ οι ποιητές. Άλλο τόσο βέβαιος είμαι, ωστόσο, για το γεγονός ότι δεν έχει στο ιλιγγιώδες τεχνολογικό μέλλον σπουδαίες πιθανότητες να παίξει, [...] λυτρωτικό ρόλο. Χωρίς να κινδυνεύει σαν δημιουργική ανάγκη, θα τοποθετηθεί στην άκρη της Ιστορίας. Όλα, όμως, είναι μακροχρονίως προσωρινά!

Ο ποιητής, ο καλλιτέχνης γενικά, είναι ένα «πρόσωπο», με τη φιλοσοφική διάσταση που παίρνει η λέξη. Αλλά με την ίδια διάσταση είναι και μια απρόσωπη δύναμη. Μάχεται με την έκφραση για τον αυτοκαθορισμό του, που περιέχει τη λαχτάρα της ταυτίσεως με τη ζωή.

Από το βιβλίο «Συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου»
εκδόσεις Ίκαρος 2002,
ISBN 960-7721-80-2 Απόσπασμα από δημοσίευση στην εφημερίδα Νέα Πολιτεία, 22 Οκτωβρίου 1969. Ο ποιητής Νίκος Καρούζος μιλά με τον Δημήτρη Βαρούτση.

Γαλήνη (Ruhe, Stille)

2007-11-14T02:35:00.000+01:00

Monday, November 12, 2007

Δεν ακούεται ουτ’ ένα κύμα
εις την έρμη ακρογιαλιά
λες και η θάλασσα κοιμάται
μες στης γης την αγκαλιά.

Διονύσιος Σολωμός (1798-1857): Γαλήνη

Man hört nicht eine einzige Welle
am leeren Strand
es ist als das Meer schlafe
in der Umarmung der Erde

Dionysios Solomos (1798-1857): Stille

Start

2007-11-12T23:59:00.000+01:00

Συνέχεια από το blog με το όνομα voice-icons. Τα κείμενα θα είναι πότε στα ελληνικά, πότε στα γερμανικά και καμιά φορά στα εγγλέζικα.

Hier finden Sie die Fortsetzung vom blog mit dem Namen voice-icons. Die texte werden manchmal auf deutsch, manchmal auf griechisch und ab und zu auf englisch sein.